✨الهی✨

✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨

 

 بار خدایا ! تاکی میان من و تو ، منی و مائی بود.

منی از میان بردار تا منیت من تو باشد و من هیچ نباشم.

الهی ، تا با توام بیشتر از همه ام و چون با خودم ، کمتر از همه ام .

 

 ✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨

 

 

 

تجمعات شبانه

استاد عابدینی:

رفتن در خیابان، آخرت است و ماندن در خانه دنیاطلبی است.

 

لذا اگر در آن ساعت تجمع، یک حالت بی‌حالی و عدم رغبت به سراغ ما آمده، یقیناً کار شیطان است.

 

یک نفر هم نیامدنش حتماً عذر موجه می‌خواهد.

 

تازه آنجا هم که عذر موجه بود، استغفار کنید.

نجات

امیرالمؤمنین علی علیه السلام:

 

ثَلاثٌ فيهِنَّ النَّجاةُ: لُزومُ الحَقِّ وَ تَجَنُّبُ الباطِلِ وَ رُكوبُ الجِدِّ.

 

نجات و رستگارى در سه چيز است:

پايبندى به حق،

دورى از باطل

و سوار شدن بر مركب جدّيت.

 

تصنیف غررالحکم و دررالکلم ص 69،ح 973

بعثت

بسم الله..

بازخوانی

بعثت به معنای برانگیختگی است. برانگیختگی یعنی چه؟ یعنی تحرک، حرکت بعد از رخوت و سستی و رکود.

مرده‎ای که سالیانی در گورستانی خوابیده و اجزای بدن او خاک شده، وقتی با قدرت پروردگار، در قیامت برمی‎خیزد، می‎گویند برانگیخته شد.

«هَذَا يَوْمُ الْبَعْثِ » روز برانگیختگی است. انسانی که در خانه خوابیده بود، یا در جریانِ عادی زندگی اجتماع حرکت می‎کرد؛ شوری، تلاشی، فعالیتی، بر خلاف حالت معمولی جامعه در او نبود؛ در حقیقت مثل تختة چوبی، مثل گیاه بی‎جانی، مثل پَرِ کاهی، روی سیل معمولی جامعه افتاده بود و جامعه او را به هر سو می‎برد؛ یک چنین آدمی وقتی که به خود آمد، وقتی که از این حال بی‎تفاوتی بیرون آمد، وقتی احساس کرد که این مسیر، این جریانِ طبیعی، این جریان معمولی، لازم نیست صددرصد برای او اطمینان‎بخش و قانع کننده باشد، ای بسا جریان دیگری بتوان سراغ کرد که آن انسان را به سر منزل سعادت برساند، وقتی بر اثر این فکرها انسان بیدار شد، هوشیار شد، تلاش پیدا کرد، حرکت پیدا کرد، این انسان را می‎گویند برانگیخته شد… این معنای برانگیختگی است؛ بعثت یعنی این. .

کتاب طرح کلی اندیشه اسلامی در قرآن (مجموعه سخنرانی‎های رهبر شهید انقلاب در مسجد امام حسن (علیه‌السلام) مشهد در سال 1353)، ص 309

اصلاح

امیرالمؤمنین علیه‌السلام می‌فرمایند:

«إِنْ سَمَتْ هِمَّتُکَ لِإِصْلَاحِ النَّاسِ فَابْدَأْ بِنَفْسِکَ، فَإِنَّ تَعَاطِیَکَ إِصْلَاحَ غَیْرِکَ وَأَنْتَ فَاسِدٌ أَکْبَرُ الْعَیْبِ.»

 اگر قصد اصلاح مردم را داری، از خودت آغاز کن؛
زیرا پرداختن تو به کار اصلاح دیگران، در حالی که خودت فاسد هستی، بزرگ‌ترین عیب است.

 

منبع:غرر الحکم حديث 3749

اهل عمل

 

ابن ابی مریم گفت: حضرت باقر علیه السلام فرمود: روزی پدرم با اصحاب خود نشسته بود. رو به آنها کرد و فرمود: «کدام یک از شما حاضرید آتش گداخته را در کف دست بگیرید تا خاموش شود؟» همه خود را از این عمل عاجز دیدند؛ سر به زیر افکندند و چیزی نگفتند.

 

من عرض کردم: «پدر جان! اجازه می‌دهی این کار را بکنم؟» فرمود: «نه، پسر جان! تو از منی و من از تو هستم؛ منظورم این‌ها بودند.» پس از آن، سه مرتبه فرمایش خود را تکرار کرد و هیچ‌کدام سخن نگفتند. آنگاه فرمود: «چقدر زیادند اهل گفتار و کم‌اند اهل عمل! با اینکه کار آسان و ساده‌ای بود. ما می‌شناسیم کسانی را که اهل عمل و هم گفتارند. این حرف از روی ندانستن نبود، بلکه خواستیم بدانید و امتحان داده باشید.»

 

حضرت باقر علیه السلام فرمود: در این موقع، به خدا سوگند، مشاهده کردم چنان غرق در حیا و خجالت شده بودند که گویا زمین آن‌ها را به سوی خود می‌کشید. بعضی از ایشان را دیدم که عرق از او جاری بود ولی چشمش را از زمین بلند نمی‌کرد. همین که پدرم شرمندگی آن‌ها را مشاهده کرد، فرمود: «خداوند شما را بیامرزد؛ من جز نیکی نظری نداشتم. بهشت دارای درجاتی است؛ درجه‌ای متعلق به اهل عمل است که مربوط به دیگران نیست.» آن وقت مشاهده کردم که گویا از زیر بار گران و سنگینی و ریسمان‌های محکم خارج شدند.

 منبع: الکافی، شیخ کلینی  جلد ۲، کتاب الایمان و الکفر، باب «فضل العمل»

 

هرگاه خداوند بر مردمى خشم بگيرد...

پيامبر صلي الله عليه و آله: 

 

اِذا غَضِبَ اللّه ُ تَعالى عَلى اُمَّةٍ ثُمَّ لَمْ يُنزِل بِهَا العَذابَ 

غَلَت اَسْعارُها 

وقَصُرَتْ أعْمارُها 

و لَم يَربَح تُجّارُها 

و لَم تَزكُ ثِمارُها 

و لَم تَغْزُر اَنـْهارُها 

و حُبِسَعَنها اَمطارُها

و سُلِّطَ عَلَيْها اَشرارُها؛

 

 هرگاه خداوند متعال بر مردمى خشم بگيرد و بر ايشان عذاب نفرستد، 

اجناس آنها گران 

و عمرشان كوتاه مى شود، 

بازرگانان آنها سود نمى برند، 

ميوه هايشان سالم نمى ماند،

رودخانه هاى آنها پر آب نمى گردد، 

باران از آنها دريغ مى شود 

و بَدان آنان بر ايشان مسلّط مى گردند. 

 

 

[من لايحضره الفقيه، ج 1، ص 524،ح 1489]

 

مدافع مظلوم

 

در تاریخ آمده است که شخصی به نام «سعید بن قیس همدانی» روزی حضرت امیرالمومنین علی (ع) را که بیرون از فضای رسمی حکومتی بود و در سایه دیواری تکیه داده بود دید 

 سعید پرسید: «ای امیرالمؤمنین! در این ساعت (اینجا چه می‌کنید؟)»

 

حضرت (ع) فرمودند: «بیرون نیامدم مگر برای اینکه مظلومی را یاری کنم یا به دادِ دلسوخته‌ای برسم.»

 

در همین حال، زنی که دلش از ترس (ظلم شوهر) به لرزه افتاده بود و نمی‌دانست در این دنیا به کجا پناه ببرد، نزد حضرت آمد و گفت: «ای امیرالمؤمنین! شوهرم به من ظلم کرده و به من تعدی نموده و قسم خورده که مرا کتک بزند؛ با من بیا (تا از من دفاع کنی).»

 

حضرت سرش را پایین انداخت، سپس آن را بلند کرد و فرمود: «نه! به خدا قسم (اجازه نمی‌دهم این‌طور بماند) تا حق مظلوم از ظالم گرفته نشود، بدون آنکه هراسی به خود راه دهد. خانه‌ات کجاست؟»

 

زن گفت: «در فلان جا.»

حضرت با او راه افتاد تا به خانه‌اش رسیدند. زن گفت: «این خانه من است.»

 

حضرت در زد و سلام کرد. جوانی در حالی که لنگی رنگی پوشیده بود بیرون آمد. حضرت فرمود: «تقوای خدا پیشه کن؛ همسرت را ترسانده‌ای!»

آن جوان گفت: «تو را با این کار چه کار؟ به خدا قسم که به خاطر این حرف تو، او را با آتش می‌سوزانم!»

 

(راوی می‌گوید: امیرالمؤمنین (ع) هرگاه به جایی می‌رفت، تازیانه‌ای در دست داشت و شمشیری زیر ردایش آویخته بود. هر کس حکم تازیانه بر او واجب می‌شد با تازیانه او را می‌زد و هر کس حکم شمشیر داشت، بی‌درنگ شمشیر می‌کشید.)

 

هنوز جوان (حرفش تمام نشده بود که) دید حضرت شمشیرش را برهنه کرد و فرمود: «تو را به معروف امر می‌کنم و از منکر باز می‌دارم، آن‌وقت تو کارِ پسندیده را رد می‌کنی؟ توبه کن، وگرنه تو را می‌کشم!»

 

راوی می‌گوید: مردم از کوچه‌ها سرازیر شدند و با تعجب می‌پرسیدند چه شده؟ تا اینکه متوجه شدند امیرالمؤمنین (ع) آنجاست (و همه دورشان جمع شدند).

 

جوان که خود را در مخمصه دید، کارش به جایی رسید که گفت: «ای امیرالمؤمنین! از من بگذر، خدا از تو بگذرد. به خدا قسم که زمینِ زیر پای تو می‌شوم (و مطیع تو خواهم بود).»

 

حضرت به زن دستور داد که به خانه‌اش برود و سپس در حالی که بازمی‌گشت، این آیه را می‌خواند:

«لا خَيْرَ فِي كَثِيرٍ مِنْ نَجْوَاهُمْ إِلَّا مَنْ أَمَرَ بِصَدَقَةٍ أَوْ مَعْرُوفٍ أَوْ إِصْلَاحٍ بَيْنَ النَّاسِ…»

(در بسیاری از نجواهایشان خیری نیست، مگر کسی که به صدقه یا کار نیک یا اصلاح میان مردم فرمان دهد…)

و بعد فرمود: «حمد خدایی را که به دست من میان زنی و شوهرش اصلاح ایجاد کرد.»

و خداوند تبارک و تعالی می‌فرماید:

«وَمَنْ يَفْعَلْ ذَلِكَ ابْتِغَاءَ مَرْضَاتِ اللَّهِ فَسَوْفَ نُؤْتِيهِ أَجْرًا عَظِيمًا»

(و هر کس چنین کاری را برای خشنودی خدا انجام دهد، پاداشی عظیم به او خواهیم داد.)  

 

منبع: الاختصاص، شیخ مفید، صفحه ۱۵۷

اندوه طولانی

رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله:

 

«رُبَّ شَهْوَةِ سَاعَةٍ تُورِثُ حُزْنًا طَوِيلًا.»

 چه بسیار خواهش‌های نفسانی لحظه‌ای؛ که اندوه طولانی در پی دارد.

 

أمالی طوسی، ص۵۳۳، ح۱۱۶۲
‌
‌

خیانت

امام موسی کاظم علیه‌السلام:

 

«مَنْ رَأَى أَخَاهُ عَلَى أَمْرٍ يَكْرَهُهُ فَلَمْ يَرُدَّهُ عَنْهُ وَهُوَ يَقْدِرُ عَلَيْهِ، فَقَدْ خَانَهُ.»

 

 هر کس ببیند برادرش کار ناپسندی انجام می‌دهد و بتواند او را از آن کار بازدارد، اما این کار را نکند، به او خیانت کرده است.

 

 الأمالی صدوق، ص۳۴۳

 

حکایت جالب

گویند حضرت آدم نشسته بود، ۶ نفر آمدند، سه نفر طرف راستش نشستند و سه نفر طرف چپ.

 

به یکی از سمت راستی‌ها گفت: «تو کیستی؟»

گفت: «عقل.»

پرسید: «جای تو کجاست؟»

گفت: «مغز.»

 

از دومی پرسید: «تو کیستی؟»

گفت: «مهر.»

پرسید: «جای تو کجاست؟»

گفت: «دل.»

 

از سومی پرسید: «تو کیستی؟»

گفت: «حیا.»

پرسید: «جایت کجاست؟»

گفت: «چشم.»

 

سپس، به جانب چپ نگریست و از یکی سؤال کرد: «تو کیستی؟»

جواب داد: «تکبر.»

پرسید: «محلت کجاست؟»

گفت: «مغز.»

گفت: «با عقل یک جایید؟»

گفت: «من که آمدم عقل می‌رود.»

 

از دومی پرسید: «تو کیستی؟»

جواب داد: «حسد.»

محلش را پرسید.

گفت: «دل.»

پرسید: «با مهر یک مکان دارید؟»

گفت: «من که بیایم، مهر خواهد رفت.»

 

از سومی پرسید: «کیستی؟»

گفت: «طمع.»

پرسید: «مرکزت کجاست؟»

گفت: «چشم.»

گفت: «با حیا یک جا هستید؟»

گفت: «چون من داخل شوم، حیا خارج می شود.»