یک آقایی بود مرتب می گفت خدایا مرا برسان به حضرت ولی عصر (عجل الله تعالی فرجه الشریف) ، شب و روز گریه می کرد که مرا برسان به حضرت ولی عصر مدام می گفت یا امام زمان مُردم پس کی می شود شما را ببینم؟

حضرت امر کردند به یکی از خواص خودشان که برو و این مرد را بردار و بیاور، او هم مامور شد با آن هنری که دارد او را به حضرت برساند.

این هم گفت من عاشق امام زمان هستم می روم و دستش را در دست مامور حضرت گذاشت و از روی دریا و خشکی می گذشتند ناگهان یک تکه ابر بالای سرشان پیدا شد.

این آقا که امام زمان را می خواست بقال بود یادش افتاد که صابونها را پشت بام منزل پهن کرده تا خشک بشوند، در ذهنش گفت که الان باران می آید و همه صابونها خراب می شود تا این خیال برای او آمد تا زانو به درون آب رفت تا این وضع پیش آمد ندای حضرت به گوش رسید این شخص صابون پرست است امام زمان را که نمی خواهد.

اهل نظر دو عالم در یک نظر ببازند

عشق است و داو اوّل بر نقد آن توان زد

این هوس رانی ها با عشق جمع نمی شود بلبل زبانی کردن و هیچ نفهیدن که جمع نمی شود سر و سویدای انسان باید از غیر خدا بریده شود و الّا این شخص ، فردی صابونی است‌.

إنَّ‌الأَرضَ لاتَخلو مِن‌أن‌يَكونَ فيها حُجَّةٌ‌عالِمٌ
إنَّ الأَرضَ لا يُصلِحُها إلّا ذلِكَ و لا يُصلِحُ النّاسَ إلّا ذلِكَ.

زمين از حجّت‌خدا خالى نمى‌‌ماند
و جز او زمين را اصـــلاح نمى‌‌كند
و مردم را جز او اصـــلاح نمی‌کند.

كمال الدين: ج۱، ص۲۰۳

لَا يَزَالُ شِيعَتُنَا فِي حُزْنٍ حَتَّى يَظْهَرَ وَلَدِي الَّذِي بَشَّرَ بِهِ النَّبِي‌…

پیوسته شیعیان ما در غم و اندوهند، تا زمانی که آن فرزندم که بشارت آمدنش را پیامبر داده، ظهور کند.

 مناقب آل أبي طالب عليهم السلام، ج‌ ۴، ص ۴٢۶

✍ محمدرضا حدادپور جهرمی

🔺شب‌ها که خیابان‌ها از فریاد «لبیک یا خامنه‌ای» پر می‌شود، در میان جمعیت، قشری حضور دارد که کمتر کسی به عمق نقش‌آفرینی‌اش توجه می‌کند. آنها کودکان هستند. کودکی که شانه بر شانه پدر، مشت گره کرده و فریاد می‌زند «مرگ بر آمریکا»، فقط یک شعار نمی‌دهد؛ بلکه دارد هویت انقلابی خود را در بستر یک «حماسه جمعی» تثبیت می‌کند. این تجربه، نه از سر تکلیف، بلکه از سر «دلبستگی» و «تعلق» در جانش نقش می‌بندد.

🔺تربیت انقلابیِ نسل مهدوی، در کلاس‌های درس و کتاب‌های نظری خلاصه نمی‌شود. مهم‌ترین رکن آن، «حضور در صحنه» است. کودکانی که شب‌ها تا دیروقت در تجمعات می‌مانند:
اولا حس تعلق به جمع را تجربه می‌کنند و از انزوای فردگرایی غربی نجات می‌یابند.
ثانیا قدرت جمعی را با تمام وجود حس می‌کنند و می‌آموزند که «تنها» هیچ‌کس نیستیم.
ثالثا دشمن را نه در کتاب، بلکه در شعارهای زنده می‌بینند و مرز میان «ما» و «دشمن» برای همیشه در جانشان حک می‌شود.

◀️ تا حالا این حدیث را از امام صادق (علیه السلام) شنیدید که میفرمایند:

«إِنَّ غُلَامَنَا یَکُونُ فِی الْحِجْرِ وَ الْقُبَّةِ یُسْتَعْمَلُ بِالْأَمْرِ قَبْلَ أَنْ یَشْتَدَّ إِزَارُهُ»

کودک ما، پیش از آنکه کمرش محکم شود، به کار فرماندهی گرفته می‌شود!

👈 این شب‌ها، کودکان انقلاب در «قُبَّةِ» میادین، مشغول «تمرین فرماندهی» برای روزهای ظهورند.

🔺تجمعات این شب‌ها، ادامه مدرسه عاشورا است. کودکی که شعار می‌دهد «لبیک یا مهدی»، در واقع با تمام وجود دارد اعلام می‌کند: «من سرباز تو هستم، حتی پیش از آنکه قامتم به قد یک نیزه برسد.»

✅ چگونه این تربیت را «کیفی» کنیم؟
برخی نگران‌اند که حضور کودکان در تجمعات، صرفاً «شعاری» و «تقلیدی» باشد. اما عمق ماجرا چیز دیگری است:
کودکان این شب‌ها، داستان شهدای میناب را از زبان پدران شنیده‌اند، عکس رهبر شهید را بوسیده‌اند، و نام سردارانی را که به شهادت رسیدند، با اشک بر لب زمزمه کرده‌اند. این «روایت‌های عینی» از هر کلاس درسی عمیق‌تر است.
در این تجمعات، گرفتن پرچم، زدن شعار، و مشت گره کردن را تمرین کرده. او در حال شکل‌گیری با نمادهای مقدس و انسانی و اسلامی است که در روانشناسی تربیتی، مهم‌ترین عامل نهادینه شدن ارزش‌ها در سنین پایین محسوب می‌شود.
همچنین، کودکانی که شاهد ایستادگی و استقامت والدین در این شب‌های سرد هستند، «الگوی عملی» از مقاومت می‌بینند؛ چیزی که در هیچ کتاب درسی یافت نمی‌شود.

🔰 و از همه بالاتر، دعای فرج، تمرین «انسان مهدوی» است. شب‌ها وقتی کودکان در تجمعات، دست به آسمان برمی‌دارند و «اللهم عجل لولیک الفرج» می‌گویند، یک تمرین عمیق سیاسی-عرفانی در حال وقوع است. آنها دارند «انتظار فعال» را تمرین می‌کنند؛ یعنی نشستن در خانه و صرفا آرزو کردن را یاد نمیگیرند. بلکه حرکت در مسیر زمینه‌سازی ظهور را فریاد میزنند. این کودکان دارند یاد می‌گیرند که «امام زمان» فقط یک دعای مستجاب نیست؛ یک آرمان سیاسی است که باید برای آمدنش خیابان را پر کرد.

⚠️ اگر جنگ تحمیلی اول، نسلی از «مدافعان حرم» را پرورش داد که تا قله‌های مقاومت در لبنان و سوریه پیش رفتند، این جنگ تحمیلی سوم در حال تربیت نسلی است که قرار است «تمدن اسلامی» را بسازد.
کودکانی که امروز در میادین، شعار «مرگ بر آمریکا» سر می‌دهند، بیست سال دیگر مدیران، دانشمندان، فرماندهان و هنرمندان «تمدن نوین اسلامی» خواهند بود. تجمعات این شب‌ها، آغاز یک «جهش تمدنی» است که رهبر شهید ما، سال‌ها پیش افق آن را دیده بود.

👈 لذا این تجمعات، خیلی ما را در تربیت انقلابی بچه هامون جلو انداخت.
جای نگرانی و دیدگاه های سخت گیرانه نسبت به کیفی سازی حضور کودکان در تجمعات نیست. معتقدم همین حضور، اثر عمیقش را میگذارد انشاءالله.

#اللهم_عجل_لولیک_الفرج
#ما_پیروزیم_ان_شاءالله
#لطفا_نشر_حداکثری

✍حدادپور جهرمی

✍ محمدرضا حدادپور جهرمی 

نگرانی و سرگردانی‌ بسیاری از مومنان را در میان این همه واژهٔ سنگین و مبهم (دجال، سفیانی، یأجوج و مأجوج، فتنه‌های آخرالزمان) کاملاً درک می‌کنم. 

خیلی‌ها این روزها، با توجه به جنگ و آشفتگی منطقه، احساس می‌کنند شاید در «آخرالزمان» گیر افتاده‌اند و هیچ چیز برایشان روشن نیست.

 لطفا به این نکات توجه کنید👇

🔺 ابهام، نشانهٔ عجز ما نیست، بلکه ماهیت «غیب» و «امتحان» است. 

قرآن می‌فرماید: «وَمَا تَدْرِي نَفْسٌ مَّاذَا تَکْسِبُ غَدًا ۖ وَمَا تَدْرِي نَفْسٌ بِأَيِّ أَرْضٍ تَمُوتُ» (لقمان، ۳۴). یعنی هیچ کس از آیندهٔ خودش هم ۱۰۰٪ آگاه نیست، چه رسد به اینکه کی سفیانی خروج می‌کند یا دجال می‌آید. این ابهام، نه یک نقص، که بخشی از «آزمون الهی» است. اگر همه چیز از پیش روشن بود، ایمان و تکلیف معنا نداشت.

🔺 لطفا و خواهشا روایات آخرالزمانی را با دو دیدگاه نخوانید: «تاریخ‌نگاری» یا «کتاب فال»! 

بسیاری از این نشانه‌ها (مانند سفیانی، نفس زکیه، خراسانی) در روایات ما به صورت مبهم و نمادین آمده‌اند تا «جهت‌گیری کلی» بدهند، نه «تقویم دقیق رویدادها». مثلاً می‌گویند قبل از قیام، فساد در زمین فراگیر می‌شود، جنگ‌های بزرگ رخ می‌دهد و حق از باطل جدا می‌گردد. اینها چراغ راه هستند، نه ساعت زنگ‌دار. اگر کسی مدعی شود «همین الان سفیانی خروج کرده» یا «فلان تاریخ قیام می‌کند»، بدانید که چنین ادعایی مستند روایی معتبر و قطعی ندارد.

🔺 اگر ندانیم «کجای برنامه هستیم»، تنها راه این است: «تکلیف امروز را انجام دهیم»

پیامبران و امامان هیچ‌گاه از ما نخواستند بنشینیم و نشانه‌ها را رصد کنیم تا بفهمیم «آخرالزمان است یا نه». بلکه فرمودند: «إِنْ قَامَتِ السَّاعَةُ وَ فِی یَدِ أَحَدِکُمْ فَسِیلَةٌ فَإِنِ اسْتَطَاعَ أَنْ لاَ تَقُومَ حَتَّى یَغْرِسَهَا فَلْیَغْرِسْهَا» (اگر قیامت برپا شد و در دست یکی از شما نهالی بود، اگر می‌تواند پیش از برپایی قیامت آن را بکارد، بکارد). یعنی حتی در آخرین لحظات هم «فعل درست» را انجام بده. مشخص کردن اینکه «کجای برنامه هستیم» هرگز از وظایف ما نبوده؛ وظیفهٔ ما «درست عمل کردن» است در هر جای برنامه که باشیم.

🔺 احساس «سرگردانی» خودش گاهی فریب بزرگ شیطان است. 

شیطان دوست دارد مؤمن را یا به «غفلت» بزند (بگو کاری نداریم) یا به «آخرالزمان‌زدگی» (بگو همه چیز از پیش تعیین شده و دست ما نیست). هر دو غلط است. خدای متعال در قرآن می‌فرماید: «إِنَّ اللَّهَ لَا یُغَیِّرُ مَا بِقَوْمٍ حَتَّىٰ یُغَیِّرُوا مَا بِأَنْفُسِهِمْ» (رعد، ۱۱). یعنی آینده با دست خودمان تغییر می‌کند، نه با رصد دجال و سفیانی.

🔺 بهترین پاسخ به ابهام، «فعالیت روشنگرانه» است نه «منتظری منفعل»

 جامعهٔ منتظر، جامعه‌ای نیست که بنشیند و «زمان» را پیش‌بینی کند. جامعهٔ منتظر، جامعه‌ای است که خود را برای عدالت، علم، اخلاق و قدرت آماده می‌کند. اگر امروز جنگ و فتنه است، وظیفهٔ ما «بصیرت‌افزایی»، «وحدت»، «پشتیبانی از مقاومت» و «اصلاح درونی» است – نه گیر کردن در این سؤال که «آیا این همان فساد اول یهود است یا دوم؟»

بزرگوار! می‌گویید «هیچ‌کس نیست قطعی و موثق روشن کند» و راست می‌گویید. چون قرار هم نبوده کسی چنین کند. ابهام در جزئیات آخرالزمان، عین حکمت الهی است تا انسان در هر عصری احساس کند «شاید همین الان وقت امتحان است» و از خواب غفلت بیدار شود. به جای گشتن به دنبال کسی که «قطعاً» بگوید کجای برنامه هستیم، از همین امروز بپرس: «من در این شرایط چه وظیفه‌ای دارم؟» جوابش روشن است: 

صبر، آگاهی، عمل صالح و دوری از تفرقه

بخش اول

بسم الله الرّحمن الرّحیم

مَا نَنسَخْ مِنْ ءَآیَةٍ أَوْ نُنسِهَا نَأتِ بِخَیْرٍ مِّنْهَآ اَوْ مِثْلِها.

اَلسَّلامُ‌عَلَیکَ یا داعِیَ‌اللهِ وَ رَبّانِیَّ آیاتِهِ، اَلسَّلامُ‌عَلَیکَ یا بابَ‌‌اللهِ وَ دَیّانَ دینِهِ، اَلسَّلامُ‌عَلیکَ یا خَلیفَةَ‌اللهِ و ناصِرَ حَقِّهِ، اَلسَّلامُ‌عَلیکَ یا حُجَّةَ‌ا‌للهِ وَ دَلیلَ اِرادَتِه؛ اَلسَّلامُ‌عَلیکَ اَیُّهَا المُقَدَّمُ المَأمُول؛ اَلسَّلامُ‌عَلیکَ بِجَوامِعِ السَّلام؛ اَلسّلامُ‌عَلیکَ یا مَولایَ صاحِبَ الزَّمان.

در آغاز کلام باید به سرورم عجل‌الله تعالی فرجه بمناسبت شهادت جانسوز رهبر عظیم‌الشان انقلاب خامنه‌ای عزیز حکیم تسلیت عرض کنم و از آنحضرت دعای خیر برای یکایک ملت بزرگ ایران و بلکه همه مسلمین جهان و همه خدمتگزاران اسلام و انقلاب و ایثارگران و بازماندگان شهداء نهضت اسلامی و بخصوص جنگ اخیر و برای خود حقیرم را تقاضا نمایم.

قسمت دوم کلام من با ملت بزرگ ایران است. ابتدائاً باید وضع و موقف خود در باب رای مجلس محترم خبرگان را مختصراً بیان نمایم. این خادم شما سیدمجتبی حسینی خامنه‌ای همزمان با شما و از طریق سیمای جمهوری اسلامی از نتیجه‌ی رای مجلس محترم خبرگان مطلع شدم. برای بنده تکیه زدن بر جائی که محل جلوس دو پیشوای عظیم‌الشان، خمینی کبیر و خامنه‌ای شهید بوده کاری سخت است. زیرا این کرسی سابقه جلوس کسی را دارا است که بعد از بیش از ۶۰ سال مجاهدت در راه خدا و گذشتن از انواع لذائذ و راحتیها، به گوهری تابناک و چهره‌ای ممتاز نه فقط در عصر حاضر بلکه در طول تاریخ حکمرانان این کشور بدل شده است. هم حیات و هم نوع مرگ او عجین با شکوه و عزّتی ناشی از تکیه به حق بود.

من این توفیق را داشتم که پیکر ایشان را بعد از شهادت زیارت کنم؛ آنچه دیدم کوهی از صلابت بود و شنیدم که مشت دست سالمش را گره کرده بود. در مورد وجوه مختلف شخصیت ایشان اهل اطلاع باید مدتها چیزها بگویند. در این مجال اکتفاء بهمین مجمل نموده، تفاصیل را واگذار به موقعیتهای مناسب دیگری میکنم. این است علت سختی تکیه بر کرسی رهبری بعد از چنین کسی، تتمیم این فاصله تنها با استعانت از حضرت حق و یاری شما مردم ممکن است.

در ادامه لازم است نکته‌ای را که ربط مستقیمی به اصل کلام بنده دارد مورد تاکید قرار دهم. آن نکته این است که از جمله هنرهای رهبر شهید و سَلف کبیر ایشان، وارد کردن مردم در همه عرصه‌ها و بصیرت و آگاهی دادن مستمر به ایشان و در مقام عمل تکیه بر نیروی آنان بود. ایشان اینطور معنای حقیقی جمهور و جمهوریت را فعلیت بخشیدند و از عمق جان هم به آن معتقد بودند. اثر واضح این مطلب در این چند روزی که کشور بدون رهبر و بدون فرمانده کل قوا بود دیده شد. بصیرت و هوشمندی ملت بزرگ ایران در واقعه اخیر و پایمردی و شجاعت و حضورش دوست را به تحسین و دشمن را به حیرت وا داشت. این شما مردم بودید که کشور را رهبری و اقتدار آن را ضمانت کردید. آیه‌ای که در صدر این نوشتار روآوردندآوردم به این معنی است که هیچ آیتی از آیات الهی نیست که یا مهلتش تمام شود یا به فراموشی سپرده شود مگر اینکه از ناحیه حضرت حق جل و علا، مثل یا برتر از آن بجایش داده شود.

مناسبت استفاده از این آیه شریفه این نیست که این بنده در حد رهبر شهید باشم چه رسد به اینکه بخواهم برتر از ایشان فرض شوم؛ بلکه جهت ذکر آیه مبارکه توجه دادن به نقش بجا و پررنگ شما ملت عزیز است. اگر آن نعمت عظما از ما سلب شد، بجایش بار دیگر حضور عمارگونه ملت ایران به این نظام اعطاء گشت. این را بدانید اگر قدرت شما در صحنه ظاهر نشود نه رهبری و نه هیچیک از دستگاههای مختلف که شأن واقعی آن‌ها خدمت به مردم است کارآئی لازم را نخواهند داشت. برای اینکه این معنا بهتر صورت تحقق پیدا کند، اولاً باید به یاد خداوند تبارک و تعالی و توکل بر حضرتشان و توسل به انوار طیبه معصومین صلوات‌الله ‌علیهم‌ اجمعین چون اکسیر اعظم و کبریت احمری نگریسته شود که تضمین کننده انواع گشایشها و ظفر قطعی بر دشمن است. این مزیت عظیمی است که شما واجد آن و دشمنانتان فاقد آن هستند.

ثانیاً باید بر وحدت بین آحاد و اقشار ملت که معمولاً در مواقع مضیقه نمود خاصی پیدا میکند خدشه‌ای وارد نشود. این امر با صرف نظر کردن از نقاط مورد اختلاف تحصیل خواهد شد.

ثالثاً باید حضور مؤثر در صحنه حفظ شود؛ چه به صورتی که در این روزها و شبهای جنگ از خود نشان دادید و چه بصورت انواع نقش آفرینی‌های مؤثر در عرصه‌های مختلف اجتماعی، سیاسی، تربیتی، فرهنگی و حتی امنیتی. مهم اینست که نقش ِصحیح، بدون خدشه به وحدت اجتماعی به خوبی درک و تا حد ممکن به اجراء گذاشته شود. یکی از وظایف رهبری و بعضی مسئولین دیگر گوشزد کردن بعضی از این نقش‌ها به آحاد یا اقشار جامعه است.

از این رو اهمیت حضور در مراسم روز قدس ۱۴۴۷ را یادآور می‌شوم که باید عنصر دشمن‌شکنی در آن مورد توجه همگان باشد.

رابعاً از کمک و یاری به یکدیگر فروگذار نکنید. بحمدالله خصلت همیشگی بیشتر ایرانیان جز این نبوده و انتظار می رود که در این روزهای خاص که طبعاً بر بعضی از آحاد ملت سخت‌تر از بقیه میگذرد، این مطلب جلوه بیشتری داشته باشد. در همین مجال از دستگاه‌های خدماتی می‌خواهم که در این جهت از هرگونه یاری و اعانت به آن آحاد عزیز ملت و به ساختارهای مردمی امدادی دریغ ننمایند.

اگر این جهات مراعات شود راه وصول شما ملت عزیز به روزهای عظمت و شکوه هموار خواهد بود. نزدیکترین مصداق آن می تواند باذن الله ظفر بر دشمن در جنگ فعلی باشد.

قسمت سوم کلام بنده، تشکر صمیمانه از رزمندگان شجاعمان است که در شرائطی که ملت و وطن عزیزمان بطور مظلومانه‌ای مورد تهاجم روؤس جبهه استکبار قرار گرفته، با ضربات کوبنده خود راه دشمن را سدّ کرده‌اند و آنان را از توهم امکان تسلط بر میهن عزیز و احیاناً تجزیه آن خارج نموده اند.

برادران عزیز رزمنده! خواست توده‌های مردم، ادامه دفاع موثر و پشیمان‌کننده است. همچنین قطعاً همچنان از اهرم مسدود کردن تنگه هرمز باید استفاده شود. در مورد گشودن جبهه‌های دیگری که دشمن در آن تجربه ناچیزی دارد و به شدت در آن آسیب‌پذیر خواهد بود مطالعاتی صورت گرفته است و فعال‌سازی آن در صورت استمرار وضع جنگی و بنا بر رعایت مصالح صورت خواهد گرفت.

همچنین از رزمندگان جبهه مقاومت تشکر صمیمانه دارم. ما کشورهای جبهه مقاومت را بهترین دوستان خود می‌دانیم و امر مقاومت و جبهه مقاومت، جزئی جدائی‌ناپذیر از ارزشهای انقلاب اسلامی است. بی‌تردید همراهی اجزاء این جبهه با یکدیگر، مسیر تخلّص از فتنه صهیونی را کوتاه‌تر مینماید؛ همچنان که دیدیم یمن شجاع و مؤمن دست از دفاع از مردم مظلوم غزه برنداشت و حزب‌الله فداکار علیرغم همه‌ موانع به یاری جمهوری اسلامی آمده است و مقاومت عراق هم دلیرانه همین خط را در پیش گرفته است.

در قسمت چهارم روی سخن بنده با کسانی است که در این چند روز بنوعی آسیب دیده‌اند. چه آنانکه داغ شهادت عزیز یا عزیزانی را تجربه کرده باشند؛ چه کسانیکه دچار مجروحیت شده باشند و چه افرادی که به خانه و کاشانه یا محل کسب و کارشان صدمه وارد شده باشد. در این قسمت اولاً همدردی عمیق خود را با بازماندگان شهداء والا مقام اعلام میدارم. این بر اساس تجربه مشترکی است که من با این بزرگواران دارم؛ به غیر از پدرم که داغ فقدان حضرتش امری عمومی شده، همسر عزیز و باوفایم را که امیدها به ایشان داشتم و خواهر فداکارم که خود را وقف خدمت به والدینش کرده بود و عاقبت مزد خود را گرفت و همچنین طفل خردسالش را و همسر خواهر دیگرم که انسانی عالم و شریف بود را به کاروان شهداء سپرده‌ام. اما آنچه صبر بر مصائب را ممکن و حتی آسان میسازد، توجه به وعده حتمی و قطعی الهی بر اجری پر ارج برای صابران است. لذا باید صبر کرد و به لطف و دستگیری حضرت حق جل و علا، امید و اعتماد داشت.

ثانیا این اطمینان را به همگان میدهم که ما از انتقام خون شهداء شما صرف نظر نخواهیم کرد. انتقامی که در نظر داریم فقط مربوط به شهادت رهبر عظیم‌الشان انقلاب نیست؛ بلکه هر عضوی از ملت که توسط دشمن شهید میشود، خود موضوع مستقلی برای پرونده انتقام است. البته مقدار محدودی از این انتقام تا بحال صورت عینی پیدا کرده است ولی تا حد کامل آن حاصل نشود همچنان این پرونده در روی بقیه پرونده‌ها خواهد بود و بخصوص نسبت به خون اطفال و کودکانمان حساسیت‌ بیشتری خواهیم داشت. لذا جنایتی که دشمن بطور عامدانه در مورد مدرسه شجره طیبه میناب و بعضی موارد مشابه مرتکب شده، شان خاصی در این رسیدگی دارد.

ثالثا حتما جانبازان این حملات باید خدمات درمانی مناسبی را بطور رایگان دریافت نموده و از بعضی مزایای دیگر بهره‌مند گردند.

رابعاً تا جائی که وضع فعلی اجازه دهد باید برای جبران خسارتهای مالیِ وارد آمده به امکنه و اموال شخصی اقدامات کافی، تعریف شده و مورد اجراء واقع شود. دو مورد اخیر به منزله تکلیفی لازم‌الاجراء برای مسئولین محترم است که باید آن را اجراء کرده و گزارش آن را به بنده بدهند.

نکته‌ای که باید گوشزد نمایم این است که به هر صورت ما از دشمن غرامت خواهیم گرفت و اگر امتناع کند باندازه‌ای که تشخیص بدهیم از اموالش برخواهیم داشت و اگر آنهم مقدور نباشد به همان اندازه از اموالش را نابود خواهیم کرد.

قسمت پنجم کلام، خطاب به سران و رده‌های مؤثر در بعضی از کشورهای منطقه است. ما با ۱۵ کشور همسایگی خاکی یا آبی داریم و همیشه مایل به ارتباط گرم و سازنده با همه آنان بوده‌ایم و هستیم. لکن دشمن از سالها قبل بتدریج پایگاههائی اعم از نظامی و مالی را در بعضی از این کشورها احداث کرده تا تسلط خود بر منطقه را تامین نماید.

در هجوم اخیر، بعضی از پایگاههای نظامی مورد استفاده قرار گرفت که طبعاً ما همانطور که هشدار صریح داده بودیم و بدون اینکه تعرضی به آن کشورها صورت دهیم، صرفاً همان پایگاهها را مورد حمله قرار داده‌ایم. از این پس بازهم بناچار این کار را ادامه خواهیم داد؛ گرچه همچنان معتقد به لزوم دوستی بین خود و آن همسایگانمان می‌باشیم. این کشورها باید تکلیف خود را با متجاوزین به وطن عزیزمان و قاتلین آحاد مردم ما معلوم کنند. من توصیه میکنم هر چه زودتر آن پایگاهها را تعطیل کنند؛ چون لابد تا بحال فهمیده‌اند که ادعای برقراری امنیت و صلح از سوی آمریکا دروغی بیش نبوده است.

این امر باعث میشود تا با ملتهای خودشان که عموماً از همراهی با جبهه کفر و رفتار تحقیرآمیز آن ناراضی هستند، پیوند بیشتری پیدا کرده و بر ثروت و قدرتشان افزوده شود. باز تکرار میکنم نظام جمهوری اسلامی بدون اینکه بخواهد سلطه و استعماری را در منطقه راه بیاندازد، برای اتحاد و رابطه متقابل گرم و صمیمانه باهمه همسایگان آمادگی کامل دارد.

در قسمت ششم کلام،‍ روی سخنم با رهبر شهیدمان است. رهبرا! با رفتن خود داغ سنگینی بر قلوب همگان وارد کردید. شما همیشه مشتاق این عاقبت بودید تا بالاخره حضرت حق آن را در حال تلاوت قرآن کریم در صبحگاه روز دهم رمضان المبارک به شما اعطا فرمودند. مظلومیتهای زیادی را مقتدرانه و با حلم تحمل کردید و خم به ابرو نیاوردید. بسیاری قدر واقعی شما را نشناختند و شاید مدتها بگذرد تا انواع حجابها و موانع کنار رود و زوایایی از آن معلوم شود.

امیدواریم از قِبَل مقام قربی که در جوار انوار طیبه و صدیقین و شهداء و اولیاء برایتان فراهم گشته، باز هم به فکر پیشرفت این ملت و همه‌ی ملتهای جبهه مقاومت بوده باشید و برای آن وساطت نمائید؛ همچنان که در حیات دنیوی خود چنین بودید. ما با شما عهد می‌بندیم که برای اعتلاء این پرچم که پرچم اصلی جبهه حق است و برای وصول به مقاصد مقدس جنابتان با تمام وجود تلاش کنیم.

در قسمت هفتم از همه بزرگوارانی که بنده را مورد حمایت خود قرار داده‌اند از جمله مراجع عظام تقلید و شخصیت‌های مختلف فرهنگی، سیاسی، اجتماعی و از آحاد مردم که در تجمعات پرشکوهی برای ابراز بیعت مجدد با نظام حاضر شده‌اند و همچنین از مسئولین قوای ثلاثه و شورای موقت رهبری بخاطر حُسن تدابیر و اقدامات تشکر می‌نمایم.

امیدوارم الطاف خاصه الهیه در این ساعات و ایام پرفیض شامل همه ملت ایران و بلکه همه مسلمین و مستضعفین عالم شود.

و در نهایت از سرورمان عجل‌الله تعالی فرجه الشریف تقاضا می‌کنم دراین باقیمانده از مدت لیالی و ایام قدر و ماه مبارک رمضان از درگاه حضرت حق جل و علا، برای ملت ما غلبه قاطع بر دشمن و همچنین عزت و وسعت و عافیت و برای رفتگانشان مقامات و عافیت اخروی را طلب نمایند.

والسلام علیکم و رحمه‌الله و برکاته و تحیاته

سید مجتبی حسینی خامنه‌ای
۲۱ / اسفند / ۱۴۰۴ مطابق
با ۲۲ / رمضان‌المبارک / ۱۴۴۷

پاییز هم فصل قشنگی است

برایِ آمدنت!

چقدر مِـهرش به مـهربانیِ‌ تو می‌آید

و بارانش به اشکهایِ من..

السلام‌علیک‌یابقیه‌الله

اِنتَظِروا الفَرَجَ وَلا تَیأسُوا مِن رَوحِ الله

همواره در انتظار فرج (و ظهور صاحب‌ الزمان علیه‌ السلام) باشید و یأس و ناامیدی از رحمت خدا به خود راه مدهید.

بحار الانوار، جلد ۱۵، صفحه ١٢٣

 وقتی دل مؤمنی را شاد كنید، خدا از لطف، مَلکی را خلق می‌کند که آن ملک، شما را از بلاها و تصادفات و … حفظ ‌می‌كند. 

این که می‌بینید در برخی تصادفات بعضی‌ها محفوظ می‌مانند در حالی که به نفر کناری آن‌ها آسیب وارد می‌شود به سبب این است که آن شخصِ محفوظ مانده، در مسرّت اهل ایمان نقش داشته است.

 برگی از دفتر آفتاب، ص ١٨۴.

 حالا فکر کن اگه کاری کنم که دل امام زمان رو شاد بکنه، چی میشه …

عِندِما يُظهِر المَهدي يُرفِع اللهِ اَلهُمَ وَالمَرضِ عَن كُلِ مُؤمِن

زمانی که مهدی ظهور کند خداوند درد و بیماری را از هر مومن برطرف خواهد کرد.

غیب النعمانی ، صفحه ۶۶