روزگاری در سرزمینی، زنى بود بسیار حسود، همسایه‌اى داشت به نام خواجه سلمان كه مردى ثروتمند و بسیار شریف و محترم بود،

 زن بر خواجه رشك مى‌برد و مى‌كوشید كه اندكى از نعمتهاى آن مرد شریف را كم كند و نیک نامى او را از میان ببرد؛ ولى كارى از پیش نمى‌برد و خواجه به حال خود باقى بود.

عاقبت روزى تصمیم گرفت، كه خواجه را مسموم كند، حلوایى پخت و در آن زهرى بسیار ریخت و صبحگاهان بر سر راه خواجه ایستاد؛ هنگامى كه خواجه از خانه خارج شد، حلوا را در نانى نهاده، نزد خواجه آورد و گفت: خیراتى است.

خواجه، حلوا را بستاند و چون عجله داشت، از آن نخورده به راه افتاد و به سوى مقصدى از شهر خارج شد. در راه به دو پسر جوان برخورد كه خسته و مانده و گرسنه بودند، خواجه را بر آن دو، شفقت آمد، نان وحلوا را به آنها داد؛

 آن دو آن را با خشنودى فراوان، از خواجه گرفتند و خوردند و فى‌الحال مردند.

خبر به حاكم شهر رسید و خواجه را دستگیر كرد، هنگامى كه از وى بازجویى شد، خواجه داستان را گفت. حاكم كسى را به سراغ زن فرستاد، زن را حاضر كردند، چون چشم زن به آن دو جنازه افتاد، شیون و زارى آغاز كرد و فریاد و فغان راه انداخت؛ معلوم شد كه آن دو تن، یكى فرزند او، و دیگرى برادر او بوده است. 

خود آن زن هم از شدت تأثر و جزع پس از یكى دو روز مرد.

این حسود بدبخت، گور خود را با دست خود كند و دو جوان رعنایش را فداى حسد خویش كرد.

وَ قالَ رسول الله صلى الله عليه وآله وسلم: أَنَا أَدِيبُ اللَّهِ، وَعَلِىّ عليه السلام أَدِيبى، أَمَرَنى رَبِّى بِالسَّخاءِ وَ الْبِرِّ، وَ نَهانى عَنِ الْبُخْلِ وَ اْلجَفاءِ، وَ مَا شَيْىءٌ أَبْغَضَ إِلَى اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ مِنَ الْبُخْلِ وَسُوءِ الْخُلُقِ، وَإِنَّهُ لَيُفْسِدُ الْعَمَلَ كَمَا يُفْسِدُ الطِّينُ الْعَسَلَ.

 من تربيت شده خدا هستم و على عليه السلام تربيت شده من است، 

خداوند مرا به سخاوت و نيكى امر كرد، و از بخل و ستم نهى نمود

 و چيزى نزد خداى عزّوجلّ مبغوض تر از بخل و بد اخلاقى نيست 

و همانا آن، عملِ (انسان) را فاسد مى كند همانگونه كه گِل عسل را فاسد مى كند.

کتاب احادیث الطلاب ص ۳۰۴

طولی نکشید که یکی دیگر وارد شد. او هم به جای سلام گفت: «السام علیکم». معلوم بود که آنها می خواستند با زبان، رسول اکرم (ص) را آزار دهند.

عایشه سخت خشمناک شد و فریاد بر آورد که: «مرگ بر خود شما و…». آن حضرت فرمود: ای عایشه! ناسزا مگو، اگر ناسزا مجسّم گردد، بدترین و زشت ترین صورت ها را دارد

اما نرمی، ملایمت و بردباری روی هر چه گذاشته شود، آن را زیبا می کند و زینت می دهد و از روی هر چیزی برداشته شود، از قشنگی و زیبایی آن می کاهد.

چرا عصبی و خشمگین شدی؟ عایشه گفت: مگر نمی بینی که با کمال وقاحت و بی شرمی به جای سلام چه می گویند؟ رسول اکرم (ص) فرمود: من هم در جواب گفتم: «علیکم» (بر خود شما)، همین قدر کافی بود./

به نقل از: داستان راستان، نوشته استاد مرتضی مطهری

الَّلهُمَّ صلِّ عَلی مُحَمَّدٍ و آلِ مُحَمَّد و عجِّل فَرَجَهُم

634 - وَ قالَ رسول الله صلى الله عليه وآله وسلم: عَلَيْكُمْ بِحُسْنِ الْخُلُقِ، فَاِنَّ حُسْنَ الْخُلُقِ فِىالْجَنَّةِ لا مَحالَةَ، وَ اِيَّاكُمْ وَ سُوءَ الْخُلُقِ، فَاِنَّ سُوءَ الْخُلُقِ فِى النَّارِ لا مَحالَةَ.

بر شما باد به خوش اخلاقى زيرا كه خوش اخلاق بى ترديد در بهشت است، و بپرهيزيد از بد اخلاقى زيرا بد اخلاق بى ترديد در آتش (جهنم) است.

کتاب احادیث الطلاب ص 206

اتاق پیرزن یک اتاق ساده بود با یک پنجره ی کوچک رو به آسمان. و یک گل شمعدانی در یک گلدان گلی کنار پنجره.

اتاق پیرزن با همه ی سادگی اش چیزی کم نداشت اما وقتی تابستان از راه رسید، پیرزن باید برای اتاقش پرده ای می دوخت تا از تیزی آفتاب جلوگیری کند.

پیرزن، با ذوق و سلیقه، یک پرده ی زیبا دوخت و آن را به پنجره ی اتاقش آویزان کرد. پرده، اتاق پیرزن را زیباتر کرد. و صفای آن را دو چندان.

پیرزن، همسایه ای داشت با اتاقی پر از تجملات، اما دلی داشت که مثل اتاقش زیبا نبود. همسایه ی پیرزن بسیار حسود بود. او بزرگترین نعمتهای خودش را نمی دید و به کوچکترین نعمتهای پیرزن حسرت می خورد و حسادت می کرد.

او هر روز به بهانه ای به خانه ی پیرزن سرک می کشید تا همیشه از وضع او آگاه باشد. آن روز هم همسایه به بهانه ای وارد اتاق پیرزن شد و متوجه شد که پیرزن پرده ی جدیدی دوخته است و به اتاقش آویزان کرده است. آتش حسادت همسایه با دیدن پرده دوباره گر گرفت. آرزو می کرد هرطوری شده آن پرده را از بین ببرد.

همسایه از پرده ی پیرزن خیلی تعریف کرد و سپس از پیرزن خواست که آن پرده را به او بدهد تا یکی مثل آن برای خودش بدوزد. پیرزن پرده را به همسایه داد.

همسایه پرده را با خود برد و قسمتی از آن را با ریختن چای، لکه دار کرد و قسمت دیگری را هم سوراخ و پاره کرد. سپس پرده را تا کرد و بدون اینکه چیزی بگوید وقتی که پیرزن خواب بود آن را در خانه ی پیرزن گذاشت و به خانه برگشت .

فردای آن روز، همسایه دوباره به خانه ی پیرزن رفت تا ازدیدن پرده ی لک شده و پاره ی پیرزن لذت ببرد و او را سرزنش کند. اما برعکس انتظار او، پرده ای کاملا سالم و زیبا جلوی پنجره آویزان بود. مثل اینکه هیچ اتفاقی برایش نیفتاده بود.

همسایه متعجب و عصبانی شد اما نمی دانست چه بگوید و چگونه از پیرزن راز پرده را سوال کند. دائم حرص می خورد و زیر لب غر می زد تا اینکه بالاخره پیرزن جلو آمد  و پرده ی تا کرده ی دیروزی را به همسایه تعارف کرد و گفت:

بیا دخترم دیروز که پرده را بردی من یکی مثل همان برای خودم دوختم و تصمیم گرفتم این پرده را از تو پس نگیرم. ولی مثل اینکه غروب وقتی خواب بودم خودت آن را آورده بودی و در اتاق من گذاشتی . من دیگر تای آن را باز نکردم و آن را برایت نگهداشتم.

همسایه ی حسود حرفی برای گفتن نداشت ناچار پرده را گرفت و تشکر کرد و رفت.

پرده ی لکه دار، بر دیوار اتاق همسایه آویزان شد تا همه بدانند او چه زن شلخته و حسودی است.

 بخیل را آسایشی نیست، و حسود را خوشی و لذّتی نیست، و زمامدار را وفایی نیست، و دروغگو را مروّت و مردانگی نیست. 

لیس لبخیل راحة، و لا لحسود لذة، و لا لملوك وفاء، و لا لكذوب مروة.

تحف العقول، ص ۴۷۳

361 - وَ قالَ رسول الله صلى الله عليه وآله وسلم: مَنْ كَثُرَ كَلامُهُ كَثُرَ سَقَطُهُ، وَ مَنْ كَثُرَ سَقَطُهُ كَثُرَتْ ذُنُوبُهُ، وَ مَنْ كَثُرَتْ ذُنُوبُهُ، كانَتِ النَّارُ أَوْلى بِهِ.

 هر كه پرحرف باشد خطايش فراوان است، و هر كه خطايش فراوان باشد گناهانش بسيار است، و هر كه گناهانش بسيار باشد آتش به او سزاوارتر است.

کتاب احادیث الطلاب ص 14۲

مهمترین مستحبات

سوال: مؤکّدترين مستحباتی که در روز می توان انجام داد، کدام است؟

جواب: مؤکّدترين مستحبات دو جور است: يکی مربوط به خداست و يکی مربوط به خلق است. آنچه مربوط به خداست، تهجّد و نماز شب است. آنچه مربوط به خلق خداست، کمک مالی به کسانی است که نيازمندند و بارشان بر زمين افتاده. اين در محضر پروردگار متعال خيلی ارزش دارد.

سوال: كدام خدمت به خلق است كه می تواند در افزايش ايمان مؤثر باشد؟

جواب: خدمت به خلقی كه در خط ايمان به خدا و تقوا هستند و احتياج هم دارند. احتياج فكری، احتياج مالی، هر نوع احتياجی داشته باشند. تأمين نياز آنها جزء صدقات حساب می شود و خدا خشنود می شود؛ بنابراين بايد بگرديم فقير متديّنی پيدا كنيم که اگر خدمتی می خواهيم بكنيم، نسبت به او بكنيم؛ نه به هر كسی

● اگر کسی نماز واجبش را اول وقت بخواند و به مقامات عالیه نرسد مرا لعن کند!

● ما نشنیدیم که احدی بتواند به آن مقامات دست یابد مگر به وسیله نماز شب…

● یک دوره تاریخ اسلام را از ولادت حضرت پیغمبر تا ۲۵۵ هـ ق  یا ۲۶۰ هـ ق بخوانید.

● با دراویش و طریق آن‌ها کاری نداریم طریقه، طریقه‌ی علما و فقها ست، با صدق و صفا…

● محال است انسانی به جز از راه سیدالشهدا علیه السلام به مقام توحید برسد…

● اگر قبری از امامزادگان یا علما و بزرگان در اطرافتان یا شهرتان هست حتماً بروید…

● برو آنچه از نیکی که می دانی درست عمل کن در نهایت دقت و سعی…

● خواندن «سوره یس» بعد از نماز صبح و «سوره واقعه» در شب ها

● هر حقی که برگردنت باشد تا ادا نکنی باب روحانیت، باب قرب ،باب معرفت باز شدنی نیست!

● الله الله که دل هیچکس را نرنجانید!

 هر کس مؤمنی را بیازارد، مرا آزرده است و هر کس مرا بیازارد، بی‌شک، خداوند عزوجل را آزرده است و هر کس خدا را بیازارد، در تورات و انجیل و زبور و قرآن، نفرین شده است. 

مَن آذی مُؤمِنا فَقَد آذانی، ومَن آذانی فَقَد آذَی اللّه َ عز و جل، ومَن آذَی اللّه َ فَهُوَ مَلعونٌ فِی التَّوراةِ وَالإنجیلِ وَالزَّبورِ وَالفُرقانِ.

بحارالانوار، ج ٦٧، ص ٧٢