مهنــا

هیچ گناهی بی‌پیامد نمی‌ماند و هیچ لقمه حرامی بی‌اثر نیست؛ آنچه امروز انجام می‌دهیم، فردا در عالم برزخ با حقیقتی روبه‌رویمان می‌کند که راه گریزی از آن نیست.

باور به حساب‌وکتاب برزخ، چراغی است برای مراقبت از رفتارمان؛ از گناه دوری کنیم، حق کسی را ضایع نکنیم و مراقب لقمه‌هایمان باشیم.

آینده ما، از انتخاب‌های امروزمان ساخته می‌شود.

اعتقاد, اعمال, ایمان, ردپا, گناه

لحظه دلتنگی

جمعه 05/08/15

نوشته شده توسط مهنــــا در کتاب آسمانی

بدون نظر

فَإِنِّي قَرِيبٌ ۖ أُجِيبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذَا دَعَانِ ۖ

بقره ۱۸۶

(بدانند که) من به آنها نزدیکم، هرگاه کسی مرا خواند دعای او را اجابت کنم.

آیه, اجابت دعا, دلتنگ, قرآن

خوش اخلاقی

جمعه 05/08/15

نوشته شده توسط مهنــــا در اخلاق

بدون نظر

امام حسین علیه السلام فرمودند:

اَلخُلقُ الحَسَنُ عِبادَةٌ

خوش اخلاقی عبادت است.

کنزالعمال ،ج13 ،ص151

اخلاقی, حدیث, عبادت

داستان آموزنده ایمان و اعتقاد

جمعه 05/08/15

نوشته شده توسط مهنــــا در حرف حساب

بدون نظر

روزی شخصی توی جنگل به گودالی میفته از خدا می‌خواد نجاتش بده 🌲، جنگلبان که صداشو میشنوه میره برای کمک ولی شخص میگه من منتظرم خدا خودش نجاتم بده 🙏. جنگلبان میره بعد از چند ساعت میاد میگه بزار کمکت کنم.

میگه نه خدا خودش میاد من بهش اعتقاد دارم. بعد شب میشه جنگلبان میاد میگه اینجا تلف میشی بزار برم کمک بیارم 🌙، میگه نه منتظرم خدا بیاد باید از خدا فقط کمک خواست.

جنگلبان میره، بعد توی گودال از تشنگی گرسنگی میمیره 💀. میره پیش خدا میگه چرا نجاتم ندادی؟ خدا میگه 3 بار اومدم ولی تو خودت نخواستی 🗣️.

حکایت خیلی از آدم هاست، منتظرن خدا جلوشون ظاهر بشه بگه من خدام!!

بین اعتقاد و ایمان کلی تفاوت هست.

نشانه هارو ببین

اعتقاد،, ایمان, خدا, داستان

من فاخره ام

سه شنبه 05/08/12

نوشته شده توسط مهنــــا در مناسبت

بدون نظر

آن شب، شیفتۀ دین پدر شدم!

روایتی از پدرانه‌های تربیتی آیت‌الله حائری شیرازی

تازه نه سالم تمام شده بود. شب بیست‌ویکم ماه رمضان بود و خانه آماده می‌شد برای مراسم احیای شب قدر. پدرم، آیت‌الله حائری شیرازی، امام جمعه و نماینده ولی‌فقیه در شیراز بود و قرار بود مراسم احیای مسجد شهدا، مسجد بزرگ شهر، با حضور جمعیت فراوانی به امامت او برگزار شود. هر سه شب قدر، من و برادرهایم همراه پدر و مادر به مسجد می‌رفتیم.

آن شب، حدود ساعت ۹، پدر مشغول وضو گرفتن بود. کنارش ایستادم و پرسیدم:

«چرا همۀ ما باید حرف‌های یک نفر رو که خداست گوش کنیم؟ اصلاً خدا کیه؟»

پدر نگاهی به من کرد و مسح سرش را کشید. ادامه دادم:

«من تا ندونم خدا کیه، نمی‌تونم براش دعا کنم و نماز بخونم. اصلاً نمی‌تونم برای کسی که نمی‌بینمش کاری انجام بدم.»

پدر مسح پایش را کشید، وضویش را تمام کرد و کنارم نشست.

گفت: «خب، برو ببین خدا کیه!»

گفتم: «از کجا بشناسم؟ شما که خدا رو می‌شناسید، برام بگید تا بشناسم.»

پدر دستم را گرفت، به ایوان خانه برد و کنار خودش نشاند. شروع کرد به حرف زدن. از خدا گفت، مثال آورد، توضیح داد و به پرسش‌هایم پاسخ داد. آن‌قدر با حوصله حرف زد که حدود یک ساعت گذشت.

مادرم آمد و گفت:

«حاج‌آقا، مگر مسجد نمی‌روید؟ دیر می‌شود! بقیه حرف‌هایتان را بگذارید برای فردا.»

پدر گفت: «می‌دانم، اما امشب باید این بحث را برای فاخره به نتیجه برسانم.»

مادرم با تعجب گفت:

«حاجی! پس تکلیف این همه جمعیتی که برای احیا آمده‌اند چه می‌شود؟ نمی‌توانی به آن جمعیت بگویی من باید بحث را برای دخترم تمام کنم!»

پدر بلند شد و به سمت تلفن رفت.

گفت: «درستش می‌کنم.»

چند تماس گرفت. با افرادی صحبت کرد. مادرم با حیرت نگاه می‌کرد و باورش نمی‌شد چه اتفاقی دارد می‌افتد.

سرانجام پدر تلفن را گذاشت و گفت:

«درستش کردم. یکی از دوستان به جای من برای برگزاری مراسم احیا به مسجد می‌رود. شما هم با پسرها بروید. من با فاخره در خانه می‌مانم. می‌خواهیم تا صبح حرف بزنیم.»

نمی‌دانستم چه بگویم.

از اینکه بی‌موقع سؤال کرده بودم، کمی ناراحت بودم؛ اما از اینکه پدرم مراسم احیایش را به خاطر من کنار گذاشته بود تا به پرسش‌هایم پاسخ دهد، احساس عجیبی داشتم.

باورم نمی‌شد!

من تازه به سن تکلیف رسیده بودم. دختری نه‌ساله بودم که سؤالی درباره خدا داشت؛ اما پدرم با رفتارش به من فهماند که پرسش من، ارزش شنیده شدن دارد. اینکه من مهم بودم. اینکه ذهن و فکر من برای او اهمیت داشت.

تا سحر با پدر حرف زدیم؛ تا زمانی که مادر و برادرهایم از مسجد برگشتند.

پدر حتی یک‌بار هم نگفت: «امشب شب دعا بود، به خاطر تو نتوانستم نماز بخوانم یا دعا کنم، مسجد نرفتم.»

تمام شب با خوش‌رویی و حوصله برایم حرف زد.

پدر یک شب را تمام و کمال به من اختصاص داد؛ و با همین کار، مرا برای تمام عمر شیفته آن شب کرد. شیفته دینی که در آن تربیت شده بود.

او فقط پدرم نبود؛ به من اهمیت و عزت داده بود.

سال‌ها بعد، بارها این خاطره را در جاهای مختلف تعریف کردم. هر بار با واکنشی مشابه روبه‌رو می‌شدم. مردم با تعجب می‌پرسیدند:

«واقعاً؟ چطور چنین چیزی ممکن است؟»

حالا که به زندگی‌ام نگاه می‌کنم، می‌بینم تمام روزها و لحظه‌های زندگی‌ام، پر از چنین اتفاقات درخشانی بوده است.

کتاب «من فاخره‌ام»؛ پدرانه‌های تربیتی آیت‌الله حائری شیرازی، روایت‌های فاطمه حائری شیرازی از پدر.

آیت الله حائری شیرازی, تربیت خانوادگی, من فاخره‌ام, کتاب

پاسخ صمیمانۀ رهبر معظّم انقلاب

سه شنبه 05/08/12

نوشته شده توسط مهنــــا در تربیت فرزند

بدون نظر

پاسخ صمیمانۀ رهبر معظّم انقلاب به نامۀ دانش‌آموز ده‌ساله

چندی پیش، علیرضا بخشی ایرج، دانش‌آموز ده‌سالۀ ساکن تهران، در تاریخ ۲۳ شهریورماه ۱۴۰۵ نامه‌ای صمیمانه به محضر رهبر معظّم انقلاب نوشت. او در این نامه، ضمن ابراز علاقه و قدردانی از رهنمودهای ایشان، هدیه‌ای را نیز به‌عنوان تشکر از ایشان و کمک به رزمندگان اسلام تقدیم کرد.

متن نامۀ این دانش‌آموز چنین بود:

به نام خدا
سلام آقا.
من علیرضا بخشی هستم.
من ده سالمه و داخل تهران زندگی می‌کنم.
راستش نمی‌دونم نامه‌ی من به دستتون میرسه یا نه.
ای‌کاش میشد از نزدیک باهاتون حرف بزنم.
راستش ما خیلی به خاطر راهنمایی‌هاتون به شما مدیونیم.
این پول هم برای تشکر از شما و کمک به رزمندگان اسلامه.
دوست‌دار دیدار شما
علیرضا بخشی ایرج
۱۴۰۵/۶/۲۳

پی‌نوشت: تولدتون با تأخیر مبارک.

▪️این نامه به دست رهبر معظّم انقلاب رسید و حضرت آیت‌الله سید مجتبی خامنه‌ای نیز در پاسخ به ابراز محبّت این دانش‌آموز، نامه‌ای برای او نوشته و متقابلاً هدیه‌ای به او اهدا کردند.

متن پاسخ رهبر معظّم انقلاب به این شرح است:

بسم‌الله‌الرحمن‌الرحیم

▪️دوست عزیزم آقای علیرضا بخشی
سلام علیکم و رحمه الله و برکاته

▪️از توجه محبت‌آمیز شما متشکرم. البته تولد این بنده حقیر در ماه اسفند است. متقابلاً من هم هدیه‌ای هر چند ناقابل در مقابل بزرگواری شما تقدیم میکنم. به اعضاء خانواده سلام بنده را ابلاغ کنید.

سید مجتبی خامنه‌ای
۱۹/مهر/۱۴۰۵

پی نوشت: خط خوانائی دارید.

💻 Rahbar.ir | 📲 @Rahbar_ir

رهبر معظم انقلاب, نامه نوجوان, پاسخ