مهنــا

حکایت پنجره

روزی شاگردی از استادش پرسید:

— چرا هرچه بزرگ‌تر می‌شوم، غم‌های زندگی سنگین‌تر می‌شوند؟

استاد او را کنار پنجره‌ای برد و پرسید:

— چه می‌بینی؟

شاگرد گفت: — دیواری بلند که جلوی دیدم را گرفته است.

استاد او را به پنجره‌ای دیگر برد؛ پنجره‌ای رو به دشتی وسیع.

پرسید: — حالا چه می‌بینی؟

شاگرد لبخند زد: — آسمان، کوه‌ها و راهی که تا دوردست ادامه دارد.

استاد گفت: — دیوار همان دیوار است؛ این تویی که پنجره‌ات را عوض کرده‌ای.

شاگرد لحظه‌ای سکوت کرد و پرسید:  پس برای رهایی از غم، باید نگاهم را تغییر دهم؟

استاد پاسخ داد:

«نه همیشه؛ گاهی باید دیوار را خراب کنی. خردمندی آن است که بدانی کِی نگاهت را تغییر دهی و کِی برای تغییر زندگی‌ات برخیزی.» 

بهترین داستان‌ها

موسی بن ابوالقاسم می گوید: به حضرت جواد علیه السلام عرض کردم: که من تصمیم دارم از طرف شما و پدرتان طواف کعبه نمایم، ولی بعضی می گویند که از برای اوصیا طواف کردن جایز نیست. امام علیه السلام فرمود: بلکه طواف کن و هر چه می توانی این کار را انجام بده که جایز است.

موسی می گوید: پس از سه سال بار دیگر به محضر آن حضرت شرفیاب شدم و عرض کردم: مولای من! چند سال پیش از شما اجازه گرفتم تا برای شما طواف کنم، بر دلم چیزی گذشت و عمل کردم. امام فرمود: چه گذشت؟ عرض کردم یک روز را اختصاص به رسول خدا صلی الله علیه و آله دادم. (در این بین حضرت جواد تا اسم پیامبر را شنید سه مرتبه فرمود:«صلَّی اللَّه علی رَسولِ اللَّه»).

روز دیگر را برای امیرالمؤمنین علیه السلام و روز بعد امام حسن و بعد امام حسین تا دهمین روز که برای شما طواف کردم. در ادامه صحبت عرض کردم: ای آقای من! ولایت این بزرگواران را دین خودم قرار داده ایم.

امام علیه السلام فرمود: در این هنگام متدین به دینی شدی که خداوند غیر آن را از بندگانش نمی پذیرد. عرض کردم گاهی برای مادرتان حضرت فاطمه علیها السلام طواف می کنم و گاهی موفق نمی شوم. به من پاسخ فرمود: این کار را زیاد انجام بده که ان شاءاللَّه از بهترین اعمال و کارهایی است که انجام می دهی.

منتهى الآمال، ج 2، ص 942

️تقویم‌ ایام فاطمیّه 

             بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیم 

اللّهُمَّ صَلِّ عَلی فاطِمَةَ وَ اَبیها وَ بَعْلِها وَ بنیها وَالسِّرِّ الْمُسْتَوْدَعِ فیها بِعَدَدِ ما اَحاطَ بِه عِلْمُکَ 

قابل توجه شیعیان و عاشقان حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها

روز شهادت (۱۳جمادی الاول و ۳جمادی الثانی) و ایام نزدیک آن، ایام فاطمیّه محسوب می شود و شایسته است در همه این ایام، حرمت عزاداری حضرت فاطمه سلام الله علیها حفظ شود.

              👇توجه،توجه،توجه 👇

ایام فاطمیّه ۲ روز قبل از شهادت و ۲ روز بعد از شهادت مجموعأ ۵ روز می باشد.

بعضی از جلسات ۱۰ روز در هر دهه میگیرند

(فاطمیه اول بنابر سیزدهم جمادی الاولی)

⚠️پنجشنبه:   ۱۴۰۵/۷/۳۰

⚠️جمعه:        ۱۴۰۵/۸/۱

⚠️شنبه:     ۱۴۰۵/۸/۲ (روز شهادت)

⚠️یکشنبه:   ۱۴۰۵/۸/۳

⚠️دوشنبه:   ۱۴۰۵/۸/۴

(فاطمیه دوم بنابر سوم جمادی الثانی) 

⚠️چهارشنبه:       ۱۴۰۵/۸/۲۰

⚠️پنجشنبه:       ۱۴۰۵/۸/۲۱

⚠️جمعه:    ۱۴۰۵/۸/۲۲ (روز شهادت)

⚠️شنبه:     ‌۱۴۰۵/۸/۲۳

⚠️یکشنبه:  ۱۴۰۵/۸/۲۴

 ثواب انتشـــــار این پیامِ فاطمی باشما

بعضی آدم‌ها را در گذشته‌شان زندانی می‌کنیم!

محمدرضا حدادپور جهرمی

یک رفتار عجیب در روابط انسانی وجود دارد که شاید کمتر به آن توجه کرده باشیم.

ما گاهی اشتباهات خودمان را با شرایط توضیح می‌دهیم، اما اشتباهات دیگران را با شخصیتشان!

اگر خودمان تندی کنیم، می‌گوییم خسته بودیم. اگر دیگری تندی کند، می‌گوییم آدم بداخلاقی است.

اگر خودمان تصمیم نادرستی بگیریم، از فشارها و محدودیت‌ها سخن می‌گوییم؛ اما وقتی دیگری اشتباه می‌کند، ممکن است نتیجه بگیریم که اساساً انسان بی‌تدبیری است.

اینجا اتفاق خطرناکی می‌افتد:

ما برای خودمان حقِ تغییر قائل هستیم، اما گاهی دیگران را به نسخه‌ای قدیمی از شخصیتشان محکوم می‌کنیم.

جوانی که سال‌ها پیش خطایی کرده، هنوز با همان خطا شناخته می‌شود. کارمندی که یک‌بار شکست خورده، دیگر مسئولیت مهمی دریافت نمی‌کند. فرزندی که در نوجوانی سرکش بوده، حتی پس از سال‌ها تلاش برای اصلاح رفتار، همچنان متهم ردیف اول خانواده است!

انگار بعضی آدم‌ها هرقدر هم تغییر کنند، اجازه ندارند از گذشته خودشان جلوتر بروند.

قرآن کریم در آیه یازدهم سوره حجرات، مؤمنان را از عیب‌جویی و لقب‌های ناخوشایند نهی می‌کند:

«وَلَا تَلْمِزُوا أَنفُسَكُمْ وَلَا تَنَابَزُوا بِالْأَلْقَابِ».

به نظرم یکی از لطیف‌ترین پیام‌های اجتماعی این آیه آن است که انسان را نباید در یک عنوان تحقیرآمیز خلاصه کرد.

البته این سخن به معنای نادیده‌گرفتن خطاها نیست. اعتمادِ ازدست‌رفته با یک عذرخواهی بازنمی‌گردد و برخی مسئولیت‌ها نیازمند بررسی دقیق سابقه و رفتار افرادند.

👈 اما میان به‌خاطر سپردن خطا و محروم‌کردن انسان از امکان اصلاح تفاوت بزرگی وجود دارد.

عدالت اقتضا می‌کند گذشته افراد را ببینیم؛ انصاف اقتضا می‌کند اجازه ندهیم گذشته، تمام حقیقت امروز آنها را بپوشاند.

این مسئله در تربیت فرزند، مدیریت سازمان و حتی سیاست‌گذاری اجتماعی اهمیت دارد.

جامعه‌ای که برای جبران خطا هیچ مسیر معتبری پیش‌بینی نکند، ممکن است ناخواسته انگیزه اصلاح را تضعیف کند.

و خانواده‌ای که مدام اشتباهات قدیمی فرزندش را یادآوری می‌کند، شاید متوجه نباشد که دارد تصویری از او می‌سازد که خودش سال‌هاست برای تغییر آن تلاش می‌کند.

امروز یک تمرین کوچک انجام دهیم.

به کسی فکر کنیم که هنوز او را با اشتباهی قدیمی می‌شناسیم.

از خودمان بپرسیم: «اگر این انسان واقعاً تغییر کرده باشد، من از کجا خواهم فهمید؟ اصلاً فرصتی برای دیدن تغییرش گذاشته‌ام؟»

و این جمله را به خاطر بسپاریم:

بعضی آدم‌ها برای بهترشدن فقط به فرصت نیاز ندارند؛ به کسانی نیاز دارند که حاضر باشند بهترشدنشان را باور کنند.

امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام:

النَّارُ غَايَةُ الْمُفَرِّطِينَ

دوزخ، سرانجام کوتاهی کنندگان است.

تصنیف غرر / ۳۳۲۶

امیرالمؤمنین علیه‌السلام:

«طُوبَى لِمَنْ أَنْفَقَ الْفَضْلَ مِنْ مَالِهِ وَأَمْسَكَ الْفَضْلَ مِنْ كَلَامِهِ.»

 خوشا به حال کسی که
◻️زیادی مالش را انفاق کند و
◻️زیادی گفتارش را نگه دارد.

بحارالأنوار، جلد ۶۸، صفحه ۲۸۳

‌

آیت الله جوادی آملی:

يك وقت است كسی درس می‌خواند، برای اينكه خودش را نشان بدهد، او از همان اول بيراهه رفته است. 

ما دو تا راه، برای اينكه ببينيم فهميديم يا نفهميديم داريم:

يك راه ظاهری دارد كه اگر از ما امتحان گرفتند، يا رساله‌ ای خواستيم بنويسيم، آن اساتيد بپذيرند؛ اين راه ظاهری و دنيايی است و اين به درد دنيا می‌خورد. 

يك راه واقعی و اساسی است،

اگر متواضع‌تر، خاضع‌تر و عابدتر شديم، خدا را شكر ‌كنيم كه فهميديم. اصلاً علم آن است كه آدم را متواضع كند، علم آن است كه آدم را خاضع و عابد كند، اين يك راه خوبی است.

وَ اجْتَنِبُوا کُلَّ أَمْر کَسَرَ فِقْرَتَهُمْ، وَ أَوْهَنَ مُنَّتَهُمْ مِنْ تَضَاغُنِ الْقُلُوبِ، وَ تَشَاحُنِ الصُّدُورِ، وَ تَدَابُرِ النُّفُوسِ، وَ تَخَاذُلِ الاَْيْدِي.

«از هر کارى که ستون فقرات آنها (گذشتگان)را در هم شکست و قدرتشان را سست کرد اجتناب کنيد.از کينه هاى درونى، بدخواهى، پشت به هم کردن و دست از يارى هم برداشتن بود»

نهج البلاغه خطبه_192

رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله:

«إِنَّ أَكْثَرَ صِيَاحِ أَهْلِ النَّارِ مِنَ التَّسْوِيفِ.»

بیشترین فریاد جهنّمیان از به تأخیر انداختن توبه است.

 جامع‌السعادات، جلد۳، صفحه۴۶

رسول خدا (ص) فرمودند:

إنّ مَثَلَ أهلِ بَيتي في اُمّتي كمَثَلِ سَـفينَةِ نُوحٍ في قَومِهِ؛ مَن رَكِبَها نَجا و مَن تَرَكَها غَرِقَ

مَثَل اهل بيت من در ميان امّتم، مَثَل كشتى نوح است در ميان قوم او؛ كه هر كس سوار آن شد نجات يافت و هر كه رهايش كرد غرق شد.

الاحتجاج ج 1 ص 361