مهنــا
تعریف زنـدگی در یک کلمه:زنـدگی آفرینش است.
✨الهی✨
✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨
بار خدایا ! تاکی میان من و تو ، منی و مائی بود.
منی از میان بردار تا منیت من تو باشد و من هیچ نباشم.
الهی ، تا با توام بیشتر از همه ام و چون با خودم ، کمتر از همه ام .
✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨
ظاهر
سه شنبه 05/08/19
امیرالمؤمنین امام علی علیه‌السلام:
«مَنْ كَانَ ظَاهِرُهُ أَرْجَحَ مِنْ بَاطِنِهِ، خَفَّ مِيزَانُهُ.»
هر کس ظاهرش از باطنش بهتر باشد، ترازوی اعمالش سبک می‌شود.
بحارالأنوار، جلد ۶۸، صفحه ۳۶۵
جانشینی در قبر
سه شنبه 05/08/19
حکایت پادشاه و جانشینی در قبر
پادشاهی پیر و سالخورده تصمیم گرفت برای خود جانشینی انتخاب کند. روزی اعلام کرد:
«هرکس حاضر شود یک شب در قبر من بخوابد، پس از مرگم پادشاه این سرزمین خواهد شد!»
همه از شنیدن این شرط وحشت کردند و هیچ‌کس حاضر نشد.
تا اینکه مرد فقیری با الاغش پیش آمد و گفت: «من حاضرم!»
شب هنگام، مرد را همراه الاغش به قبرستان بردند و او را در قبر پادشاه خواباندند.
مرد فقیر در دل تاریکی قبر، به زندگی خود فکر می‌کرد. ناگهان صدای الاغش را شنید و با خودش گفت: «خدایا! در این دنیا با این الاغ بیچاره چقدر سختی کشیدم؛ حالا در قبر هم باید جواب پس بدهم!»
صبح که او را از قبر بیرون آوردند، پادشاه پرسید: «چه دیدی؟ چه بر تو گذشت؟»
مرد گفت: «ای پادشاه! من تمام عمرم را با یک الاغ زندگی کردم؛ اما امشب تمام شب نگران این بودم که در آن دنیا درباره همین الاغ از من سؤال کنند! وای به حال کسی که قرار است پادشاه یک ملت باشد و باید جواب‌گوی زندگی هزاران انسان باشد!»
پادشاه با شنیدن این سخن، اشک در چشمانش جمع شد و گفت:
«کسی که از حساب‌وکتاب یک الاغ می‌ترسد، شایسته‌تر از کسی است که از حساب‌وکتاب یک ملت نمی‌ترسد.»
پیام حکایت: قدرت و مقام، افتخار نیست؛ مسئولیت است. هرچه جایگاه انسان بالاتر باشد، حساب‌وکتاب او نیز سنگین‌تر خواهد بود.
داستانها و حکایت های پند آموز
عیب جو
دوشنبه 05/08/18
امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام:
لِيَكُنْ أَبْغَضُ النَّاسِ إِلَيْكَ وَ أَبْعَدُهُمْ مِنْكَ أَطْلَبُهُمْ لِمَعَايِبِ النَّاسِ.
سزاوار است کسی که بیش از دیگران در جستجوی عیوب مردم است، مبغوض ترین و دورترین مردم از تو باشد.
تصنیف غرر / ۹۶۰۱
سبک زندگی الهی
دوشنبه 05/08/18
زندگی به سبک الله، نه به سبک غربی!
مؤمن کسی است که سبک زندگی‌اش را با فرمان حضرت الله تنظیم می‌کند، نه با الگوهای غربی و فرهنگ بی‌قیدو‌بند آمریکایی.
قرار نیست تا روز حسابرسی صبر کنیم؛ از همین امروز با اطاعت از الله تعالی و انجام کارهای نیک، خودمان را برای آخرت آماده کنیم.
سبک زندگی‌مان را الهی انتخاب کنیم، نه غربی
گناه
دوشنبه 05/08/18
امیرالمؤمنین امام علی علیه‌السلام:
«اتَّقُوا مَعَاصِيَ اللَّهِ فِي الْخَلَوَاتِ، فَإِنَّ الشَّاهِدَ هُوَ الْحَاكِمُ.»
از گناهان خدا در خلوت‌های خود بپرهیزید؛ زیرا آن‌که شاهد است، همان داور است.
بحارالأنوار، جلد ۷۸، صفحه ۷۰
مراقب اعمال مان باشیم
دوشنبه 05/08/18
مراقب ردّ پای اعمالمان باشیم…
هیچ گناهی بی‌پیامد نمی‌ماند و هیچ لقمه حرامی بی‌اثر نیست؛ آنچه امروز انجام می‌دهیم، فردا در عالم برزخ با حقیقتی روبه‌رویمان می‌کند که راه گریزی از آن نیست.
باور به حساب‌وکتاب برزخ، چراغی است برای مراقبت از رفتارمان؛ از گناه دوری کنیم، حق کسی را ضایع نکنیم و مراقب لقمه‌هایمان باشیم.
آینده ما، از انتخاب‌های امروزمان ساخته می‌شود.
لحظه دلتنگی
جمعه 05/08/15
فَإِنِّي قَرِيبٌ ۖ أُجِيبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذَا دَعَانِ ۖ
بقره ۱۸۶
(بدانند که) من به آنها نزدیکم، هرگاه کسی مرا خواند دعای او را اجابت کنم.
خوش اخلاقی
جمعه 05/08/15
امام حسین علیه السلام فرمودند:
اَلخُلقُ الحَسَنُ عِبادَةٌ
خوش اخلاقی عبادت است.
کنزالعمال ،ج13 ،ص151
داستان آموزنده ایمان و اعتقاد
جمعه 05/08/15
روزی شخصی توی جنگل به گودالی میفته از خدا می‌خواد نجاتش بده 🌲، جنگلبان که صداشو میشنوه میره برای کمک ولی شخص میگه من منتظرم خدا خودش نجاتم بده 🙏. جنگلبان میره بعد از چند ساعت میاد میگه بزار کمکت کنم.
میگه نه خدا خودش میاد من بهش اعتقاد دارم. بعد شب میشه جنگلبان میاد میگه اینجا تلف میشی بزار برم کمک بیارم 🌙، میگه نه منتظرم خدا بیاد باید از خدا فقط کمک خواست.
جنگلبان میره، بعد توی گودال از تشنگی گرسنگی میمیره 💀. میره پیش خدا میگه چرا نجاتم ندادی؟ خدا میگه 3 بار اومدم ولی تو خودت نخواستی 🗣️.
حکایت خیلی از آدم هاست، منتظرن خدا جلوشون ظاهر بشه بگه من خدام!!
بین اعتقاد و ایمان کلی تفاوت هست.
نشانه هارو ببین
من فاخره ام
سه شنبه 05/08/12
آن شب، شیفتۀ دین پدر شدم!
روایتی از پدرانه‌های تربیتی آیت‌الله حائری شیرازی
تازه نه سالم تمام شده بود. شب بیست‌ویکم ماه رمضان بود و خانه آماده می‌شد برای مراسم احیای شب قدر. پدرم، آیت‌الله حائری شیرازی، امام جمعه و نماینده ولی‌فقیه در شیراز بود و قرار بود مراسم احیای مسجد شهدا، مسجد بزرگ شهر، با حضور جمعیت فراوانی به امامت او برگزار شود. هر سه شب قدر، من و برادرهایم همراه پدر و مادر به مسجد می‌رفتیم.
آن شب، حدود ساعت ۹، پدر مشغول وضو گرفتن بود. کنارش ایستادم و پرسیدم:
«چرا همۀ ما باید حرف‌های یک نفر رو که خداست گوش کنیم؟ اصلاً خدا کیه؟»
پدر نگاهی به من کرد و مسح سرش را کشید. ادامه دادم:
«من تا ندونم خدا کیه، نمی‌تونم براش دعا کنم و نماز بخونم. اصلاً نمی‌تونم برای کسی که نمی‌بینمش کاری انجام بدم.»
پدر مسح پایش را کشید، وضویش را تمام کرد و کنارم نشست.
گفت: «خب، برو ببین خدا کیه!»
گفتم: «از کجا بشناسم؟ شما که خدا رو می‌شناسید، برام بگید تا بشناسم.»
پدر دستم را گرفت، به ایوان خانه برد و کنار خودش نشاند. شروع کرد به حرف زدن. از خدا گفت، مثال آورد، توضیح داد و به پرسش‌هایم پاسخ داد. آن‌قدر با حوصله حرف زد که حدود یک ساعت گذشت.
مادرم آمد و گفت:
«حاج‌آقا، مگر مسجد نمی‌روید؟ دیر می‌شود! بقیه حرف‌هایتان را بگذارید برای فردا.»
پدر گفت: «می‌دانم، اما امشب باید این بحث را برای فاخره به نتیجه برسانم.»
مادرم با تعجب گفت:
«حاجی! پس تکلیف این همه جمعیتی که برای احیا آمده‌اند چه می‌شود؟ نمی‌توانی به آن جمعیت بگویی من باید بحث را برای دخترم تمام کنم!»
پدر بلند شد و به سمت تلفن رفت.
گفت: «درستش می‌کنم.»
چند تماس گرفت. با افرادی صحبت کرد. مادرم با حیرت نگاه می‌کرد و باورش نمی‌شد چه اتفاقی دارد می‌افتد.
سرانجام پدر تلفن را گذاشت و گفت:
«درستش کردم. یکی از دوستان به جای من برای برگزاری مراسم احیا به مسجد می‌رود. شما هم با پسرها بروید. من با فاخره در خانه می‌مانم. می‌خواهیم تا صبح حرف بزنیم.»
نمی‌دانستم چه بگویم.
از اینکه بی‌موقع سؤال کرده بودم، کمی ناراحت بودم؛ اما از اینکه پدرم مراسم احیایش را به خاطر من کنار گذاشته بود تا به پرسش‌هایم پاسخ دهد، احساس عجیبی داشتم.
باورم نمی‌شد!
من تازه به سن تکلیف رسیده بودم. دختری نه‌ساله بودم که سؤالی درباره خدا داشت؛ اما پدرم با رفتارش به من فهماند که پرسش من، ارزش شنیده شدن دارد. اینکه من مهم بودم. اینکه ذهن و فکر من برای او اهمیت داشت.
تا سحر با پدر حرف زدیم؛ تا زمانی که مادر و برادرهایم از مسجد برگشتند.
پدر حتی یک‌بار هم نگفت: «امشب شب دعا بود، به خاطر تو نتوانستم نماز بخوانم یا دعا کنم، مسجد نرفتم.»
تمام شب با خوش‌رویی و حوصله برایم حرف زد.
پدر یک شب را تمام و کمال به من اختصاص داد؛ و با همین کار، مرا برای تمام عمر شیفته آن شب کرد. شیفته دینی که در آن تربیت شده بود.
او فقط پدرم نبود؛ به من اهمیت و عزت داده بود.
سال‌ها بعد، بارها این خاطره را در جاهای مختلف تعریف کردم. هر بار با واکنشی مشابه روبه‌رو می‌شدم. مردم با تعجب می‌پرسیدند:
«واقعاً؟ چطور چنین چیزی ممکن است؟»
حالا که به زندگی‌ام نگاه می‌کنم، می‌بینم تمام روزها و لحظه‌های زندگی‌ام، پر از چنین اتفاقات درخشانی بوده است.
کتاب «من فاخره‌ام»؛ پدرانه‌های تربیتی آیت‌الله حائری شیرازی، روایت‌های فاطمه حائری شیرازی از پدر.
