✨الهی✨

✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨

 

 بار خدایا ! تاکی میان من و تو ، منی و مائی بود.

منی از میان بردار تا منیت من تو باشد و من هیچ نباشم.

الهی ، تا با توام بیشتر از همه ام و چون با خودم ، کمتر از همه ام .

 

 ✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨

 

 

 

عمر آدمی

امیرالمؤمنین امام علی علیه‌السلام:

 

«اِحْذَرُوا ضَيَاعَ الْأَعْمَارِ فِيمَا لَا يَبْقَى لَكُمْ، فَفَائِتُهَا لَا يَعُودُ.»

 

 عمر خود را در چیزهایی که برایتان نمی‌ماند تباه نکنید؛ زیرا عمر تلف‌شده دیگر بازنمی‌گردد.

 

 غررالحکم، حدیث ۲۶۱۸

 

عاقل

امیرالمؤمنین علی علیه السلام:

 

عَلَى الْعاقِلِ اَنْ يُحْصى عَلى نَفْسِهِ مَساويَها فِى الدّينِ وَ الرَّأىِ وَ الاَخْلاقِ وَ الاَدَبِ ، فَيَجْمَعُ ذلِكَ فى صَدْرِهِ اَوْ فى كِتابٍ وَ يَعْمَلُ فى اِزالَتِها.

 

بر عاقل است كه بدیهايش را در دين، انديشه، اخلاق و ادب يادداشت كند و به‏ خاطرش بسپارد و براى از بين بردن آنها بكوشد.

 

بحار الأنوار،ج 75، ص 6، ح 58

مهارت سخن گفتن

مهارت سخن مثبت گفتن

 

روزی پادشاهی خواب دید تمام دندان‌هایش ریخته است.

 معبر گفت: «همه خویشاوندانت پیش از تو می‌میرند.» پادشاه خشمگین شد. دستور داد او را مجازات کنند.

 

خواب گذار دیگری گفت: «پادشاه، عمر شما از تمام خویشاوندانتان طولانی‌تر خواهد بود.» پادشاه خوشحال شد و به او پاداش داد.

 

هر دو یک حقیقت را بیان کردند، اما با دو بیان متفاوت!

 

پیام داستان:

 هنر سخن گفتن مثبت، یعنی حقیقت را به گونه‌ای بیان کنیم که به‌جای رنجاندن دیگران، امید و آرامش به آنان ببخشیم. حقیقت‌گویی با تلخ‌گویی یکی نیست.

 

آیا فقط خدا کافی است؟

آیا فقط خدا کافی است؟

 

برخی با استناد به آیاتی مانند «حَسْبُنَا اللَّهُ» (آل‌عمران، ۱۷۳) و «أَلَيْسَ اللَّهُ بِكَافٍ عَبْدَهُ» (زمر، ۳۶)، چنین القا می‌کنند که چون خدا کافی است، دیگر نیازی به اولیای الهی و واسطه‌های فیض و هدایت نیست! 

 

در حالی که این برداشت، خلط میان نفی استقلال از غیر خدا و نفی واسطه‌های الهی است.

 

 مگر نه اینکه خداوند فرمان داده است: «أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَأُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ» (نساء، ۵۹)

 

 و «وَابْتَغُوا إِلَيْهِ الْوَسِيلَةَ» (مائده، ۳۵)

 

فرزندان یعقوب(ع) برای طلب آمرزش به پدرشان مراجعه کردند (یوسف، ۹۷)

 

مردم به فرمان قرآن برای طلب استغفار نزد پیامبر(ص) می‌آمدند (نساء، ۶۴). پس چگونه می‌توان به بهانه کفایت خداوند، واسطه‌هایی را که خود او معرفی کرده است نفی کرد؟

 

خدا کافی است، اما کفایت او به معنای حذف اسباب و اولیای الهی نیست؛ توحید یعنی نفی استقلال از غیر خدا، نه نفی واسطه‌های مأذون از سوی او.

 

حسینی لیلابی

مرگ عالم

امام صادق علیه‌السلام:

 

«مَا مِنْ أَحَدٍ يَمُوتُ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ أَحَبُّ إِلَى إِبْلِيسَ مِنْ مَوْتِ فَقِيهٍ.»

 

 مرگ هیچ‌یک از مؤمنان نزد شیطان محبوب‌تر از مرگ یک عالم نیست.

 

الکافی، جلد ۱، صفحه ۳۸

 

ایمان به معاد

 معادباوری؛ یعنی اخلاق را برای همیشه زندگی کنیم!

 

 کسی که به دیدار خدا و روز حساب ایمان دارد، می‌داند:

 

 صداقت، حتی وقتی به ضررش باشد، ارزشمند است.

  امانت‌داری، حتی دور از چشم دیگران، وظیفه است. 

 گذشت و مهربانی، هرگز بی‌پاداش نمی‌ماند. 

 خدمت به دیگران، توشه‌ای برای آخرت است.

 

ایمان به معاد، خوبی‌ها را از یک انتخاب لحظه‌ای به سبک همیشگی زندگی تبدیل می‌کند.

در خانواده، با رفتارمان اخلاق نیکو را به یکدیگر بیاموزیم.

طوفان زندگی

 

زن و شوهری با کشتی به مسافرت رفتند … 

 

کشتی چند روز را آرام در حرکت بود که ناگهان طوفانی آمد 

و موج های هولناکی به راه انداخت، کشتی پر از آب میشد

ترس همگان را فراگرفت و ناخدا می گفت که همه در خطرند

و نجات از این گرفتاری نیاز به معجزه خداوندی دارد.

 

زن نتوانست اعصاب خود را کنترل کند 

و بر سر شوهر داد و بی داد زد

اما با آرامش شوهر مواجه شد، پس بیشتر اعصابش خورد شد

و او را به سردی و بیخیالی متهم کرد

شوهر با چشمان و روی درهم کشیده به زنش نگریست

 

خنجری بیرون آورد و بر سر زن گذاشت 

و با کمال جدیت گفت:

آیا از خنجر می ترسی؟

گفت: نه

شوهر گفت: چرا؟

زن گفت: چون خنجر در دست کسی است که

به او اطمینان دارم و دوستش دارم.

 

شوهر تبسمی زد و گفت: حالت من نیز مانند تو هست 

این امواج هولناک را در دستان کسی می بینم که بدو اطمینان دارم و دوستش دارم!!

آری! زمانیکه امواج زندگی تو را خسته و ملول کرد 

طوفان زندگی تو را فرا گرفت

همه چیز را علیه خود می دیدی

نترس!

زیرا خدایت تو را دوست دارد 

و اوست که بر همه طوفانهای زندگیت توانا و چیره است.

 

مجموع داستان هایی که درس زندگی می دهند…

آخرت

امام باقر علیه‌السلام:

 

«إِنَّ اللَّهَ يُعْطِي الدُّنْيَا مَنْ يُحِبُّ وَيُبْغِضُ، وَلَا يُعْطِي الْآخِرَةَ إِلَّا مَنْ أَحَبَّ.»

 

خداوند، دنیا را به دوست و دشمنش می‌دهد؛ اما آخرت را جز به کسی که دوستش می‌دارد، نمی‌دهد.

 

 بحارالأنوار، ج۹۳، ص۳۶۸، ح۲

 

سخن حق

اميرالمؤمنين عليه السّلام فرمودند: 

 

مَنْ اَبْصَرَ عَيْبَ نَفْسِهِ شَغَلَ عَنْ عَيْبِ غَيْرِهِ وَمَنْ تَعَرّى عَنْ لِباسِ التَّقْوى لَمْ يَسْتَتِرْ بِشَىْ ءٍ مِنَ الِلّباسِ وَمَنْ رَضِىَ بِقِسْمِ اللّه ِ لَمْ يَحْزَنْ عَلى مافاتَهُ.

 

هر كس عيب خويش را ببيند، از عيب ديگرى غافل مى شود، هر كس از جامه تقوا عريان باشد، هيچ لباسى او را نخواهد پوشاند. و هر كس به تقسيم الهى راضى باشد، اندوهِ آنچه را از دست مى دهد نخواهد خورد.

 

تحف العقول، ص ۸۸

 

حکایت قدیمی

 حکایت : باغبان و پادشاه کم‌صبر

 

روزی پادشاهی در حال گذر از باغی بود که پیرمردی کهنسال را دید. پیرمرد با کمری خمیده، مشغول کاشتن نهال درخت گردو بود. پادشاه لبخندی زد و گفت: «ای پیرمرد، گردو درختی است که سال‌ها طول می‌کشد تا ثمر دهد. تو که سنی از تو گذشته است، چرا زحمتی می‌کشی که خود میوه‌اش را نخواهی خورد؟»

​پیرمرد لحظه‌ای از کار دست کشید، پادشاه را نگریست و گفت: «ای پادشاه، دیگران کاشتند و ما خوردیم؛ ما می‌کاریم تا دیگران بخورند! اگر هر کس تنها به اندازه عمر خویش تلاش می‌کرد، امروز هیچ درخت کهنسال و سایه‌ساری در این جهان برپا نبود.» پادشاه از حکمت پیرمرد بسیار خوشش آمد، کیسه‌ای سکه طلا به او داد. پیرمرد سکه‌ها را گرفت، لبخندی زد و گفت: «نگاه کن ای پادشاه! درخت من هنوز کاشته نشده، اولین میوه‌اش را داد!» 

 

 چه زیباست انسانی که عمرش را نه فقط برای خودش، بلکه برای آیندگانش صرف می‌کند.

 

 خداوند می‌فرماید:

«إِنَّ اللَّهَ لَا يُضِيعُ أَجْرَ الْمُحْسِنِينَ»

خداوند پاداش نیکوکاران را تباه نمی‌کند. (توبه، ۱۲۰)

 گاهی بهترین میراثی که از خود به جا می‌گذاریم، درختی است که دیگران زیر سایه‌اش آرام می‌گیرند.

 

داستانها و حکایت های پند آموز