نهج‌البلاغه

فَإِنَّكُمْ عَصَيْتُمُونِي فِي أَوَّلِ الْأَمْرِ، فَلَا رَأْيَ لِمَنْ لَا يُطَاعُ.

«شما در آغاز کار از فرمان من سرپیچی کردید، و کسی که فرمانش را نبرند رأی و تدبیرش اثر ندارد.»

و در ادامه می‌فرماید:

وَ قَدْ كُنْتُ أَمَرْتُكُمْ فِي هَؤُلَاءِ الْقَوْمِ أَمْرِي، وَ نَخَلْتُ لَكُمْ مَخْزُونَ رَأْيِي، لَوْ كَانَ يُطَاعُ لِقَصِيرٍ أَمْرٌ.

«من درباره این قوم (سپاه معاویه) نظر و فرمان خود را به شما گفتم و حاصل رأی و اندیشه خویش را در اختیارتان نهادم؛ اگر از انسان دوراندیش فرمان برده می‌شد، کار به سامان می‌رسید.»

سپس وقتی از امام سوال می شود:

نَهَيْتَنَا عَنِ الْحُكُومَةِ ثُمَّ أَمَرْتَنَا بِهَا

«تو ما را از حکمیت نهی کردی، سپس به آن فرمان دادی.»

امام پاسخ می‌دهد:

هَذَا جَزَاءُ مَنْ تَرَكَ الْعُقْدَةَ وَ أَخَذَ بِالشُّبْهَه

این نتیجه کسی است که راه استوار را رها کند و به امور مشتبه بچسبد.

خطبه ۱۲۱