موضوع: "حدیث بندگی"

شکرگزاری

امام على عليه السلام: 

زَوالُ النِّعَمِ بِمَنعِ حُقوقِ اللّهِ مِنها، وَالتَّقصيرِ في شُكرِها

اگر حقوق خدا در نعمت ها ادا نشود و در شكرگزارى كوتاهى گردد، آن نعمت ها ستانده مى‌شوند…

غررالحكم حدیث5475

شادی بخاطر گناه

بنا به نقل، امام سجّاد عليه السّلام فرمودند: 

مبادا به گناهى كه انجام داده‌اى خوشحال باشى، زيـرا اظـهار شـادى بخـاطـر گـناه از انجام آن «گناه» بزرگ‌تر است. 

اِيـّاكَ وَالاِْبْتـِهاجَ بالِذَّنْبِ، فاِنَّ الاِْبْتِهاجَ بِهِ اَعْظَمُ مِنْ ركُوُبِهِ.

كشف الغمّه، ج ٢، ص ١٠٨

بلا و گرفتاری

 امام صادق عليه السّلام فرمودند: 

هر مؤمنی به بلائی گرفتار شود و صبر كند، اجر هزار شهيد برای اوست.

من ابتلي من المؤمنين ببلاء فصبر عليه، كان له مثل أجر الف شهيد.

اصول کافی، ج ۳، ص ۱۴۶

نیکی

بنا به نقل، امام كاظم عليه السّلام فرمودند: 

نسبت به هم نوع خود خیر و نیكی داشته باش، و سخن خوب و مفید بگو، و خود را  بی‌تفاوت و بی‌مسئولیّت قرار مده.

 أبْلِغْ خَیرا وَ قُلْ خَیرا وَلاتَكُنْ إمَّعَة.

تحف العقول، ص ٣٠٤

بَکَّاء 

بَكَّاء یعنی زیاد گریه کننده 

[پنج نفر در دنیا به این عنوان شناخته شده است]. 

امام صادق علیه السلام فرمود: 

«اَلْبَكَّاءُونَ خَمْسَةٌ آدَمُ وَ يَعْقُوبُ وَ يُوسُفُ وَ فَاطِمَةُ بِنْتُ مُحَمَّدٍ وَ عَلِيُّ بْنُ اَلْحُسَيْنِ…»

پنج نفر گريه فراوان كردند آدم و يعقوب و يوسف و فاطمه دختر محمد(ص)و علي بن الحسين علیه السلام.

شهادت امام زین العابدین علی بن الحسین علیه السلام تسلیت باد

صله رحم

امام حسين عليه‌السلام:

مَنْ سَرَّهُ أَنْ يُنْسَأَ فِى أَجَلِهِ وَ يُزادَ فى رِزْقِهِ فَلْيَصِلْ رَحِمَهُ

كسى كه دوست دارد اجلش به تأخير افتد و رزقش زياد شود، صـله رحـم انجـام دهـد.

بحارالأنوار، جلد ۷۱، صفحه 9

سخن پاکیزه

بنا به نقل، امام باقر عليه السّلام فرمودند:

 سخن طیب و پاکیزه را از هر که گفت بگیرید،‌ اگر چه او خود،‌ بدان عمل نکند.

خُذُوا الکلِمَةَ الطَّیبَةَ مِمَّن قالَها و إن لَم یعمَل بِها.

بحارالانوار، ج ١١٠، ص ١٦٠

منظور از «سخن طیب و پاکیزه» در این حدیث، سخن نیک و پسندیده‌ای است که به حق و راستی نزدیک باشد. امام باقر (علیه‌السلام) در این حدیث می‌فرمایند که انسان باید سخنان خوب و ارزشمند را از هر گوینده‌ای بپذیرد، حتی اگر خود گوینده به آن عمل نکند. به عبارت دیگر، ارزش سخن به محتوای آن است، نه به گوینده‌اش. 

بنابراین، «سخن طیب و پاکیزه» شامل موارد زیر می‌شود: 

◇سخنان حق و درست:

سخنانی که بر اساس واقعیت و حقیقت استوار باشند.

◇سخنان نیک و پسندیده:

سخنانی که به دیگران آسیب نمی‌رسانند و تأثیر مثبتی بر روحیه و رفتار آنها دارند.

◇سخنان سازنده و مفید:

سخنانی که به رشد و تعالی فرد و جامعه کمک می‌کنند.

◇سخنان دور از دروغ و غیبت:

سخنانی که از گفتن مطالب نادرست و آزاردهنده پرهیز می‌کنند.

به عبارت دیگر، امام باقر (علیه‌السلام) با این حدیث، اهمیت «محتوا» را بر «شخصیت گوینده» تأکید می‌کنند. 

روزی کم

چهار عمل مکروهی که روزی را کم می‌کند…

امام سجّاد (علیه السلام) :

 «مکروهاتی که روزی را از انسان دفع می‌کنند :

1️⃣  اظهار فقر و نداری کردن در حضور مردم؛

2️⃣  خواب دیرهنگام شب و بعد از نماز صبح؛

3️⃣  تحقیر و کم‌ارزش شمردن نعمت های خدا؛

4️⃣  شکوِه و گلایه داشتن از خداوند متعال.»

«حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ الْحَسَنِ الْقَطَّانُ قَالَ حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ يَحْيَى بْنِ زَكَرِيَّا الْقَطَّانُ قَالَ حَدَّثَنَا بَكْرُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ حَبِيبٍ قَالَ حَدَّثَنَا تَمِيمُ بْنُ بُهْلُولٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْفُضَيْلِ عَنْ أَبِيهِ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا خَالِدٍ الْكَابُلِيَّ يَقُولُ سَمِعْتُ زَيْنَ الْعَابِدِينَ عَلِيَّ بْنَ الْحُسَيْنِ علیه السلام يَقُول‏ُ … الذُّنُوبُ الَّتِي تَدْفَعُ الْقِسَمَ إِظْهَارُ الِافْتِقَارِ وَ النَّوْمُ عَنِ الْعَتَمَةِ وَ عَنْ صَلَاةِ الْغَدَاةِ وَ اسْتِحْقَارُ النِّعَمِ وَ شَكْوَى الْمَعْبُودِ عَزَّوَجَل‏ …»

معانی الاخبار، ص ۲۷۱

آزردگی و رنج

بنا به نقل، پيامبر اكرم صلّی الله عليه و آله و سلّم فرمودند:

 هر کس مؤمنی را بیازارد، مرا آزرده است و هر کس مرا بیازارد، بی‌شک، خداوند عزوجل را آزرده است و هر کس خدا را بیازارد، در تورات و انجیل و زبور و قرآن، نفرین شده است. 

مَن آذی مُؤمِنا فَقَد آذانی، ومَن آذانی فَقَد آذَی اللّه َ عز و جل، ومَن آذَی اللّه َ فَهُوَ مَلعونٌ فِی التَّوراةِ وَالإنجیلِ وَالزَّبورِ وَالفُرقانِ.

بحارالانوار، ج ٦٧، ص ٧٢

حق 

​کلام امیرالمومنین علی علیه السلام:

قَليلُ الحَقِّ يَدفَعُ كَثيرَ الباطِلِ كَما اَنَّ القَليلَ مِنَ النّارِ يُحرِقُ كَثيرَ الحَطَب

اندكى حقّ، بسيارى باطل را نابود مى‏ كند، همچنان كه اندكى آتش، هيزم‏هاى فراوانى را مى‏ سوزاند.