✨الهی✨

✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨

 

 بار خدایا ! تاکی میان من و تو ، منی و مائی بود.

منی از میان بردار تا منیت من تو باشد و من هیچ نباشم.

الهی ، تا با توام بیشتر از همه ام و چون با خودم ، کمتر از همه ام .

 

 ✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨

 

 

 

سرانجام کوتاهی

امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام:

النَّارُ غَايَةُ الْمُفَرِّطِينَ

دوزخ، سرانجام کوتاهی کنندگان است.

تصنیف غرر / ۳۳۲۶

خوش بحال کسی که ..‌‌.

امیرالمؤمنین علیه‌السلام:

«طُوبَى لِمَنْ أَنْفَقَ الْفَضْلَ مِنْ مَالِهِ وَأَمْسَكَ الْفَضْلَ مِنْ كَلَامِهِ.»

 خوشا به حال کسی که
◻️زیادی مالش را انفاق کند و
◻️زیادی گفتارش را نگه دارد.

بحارالأنوار، جلد ۶۸، صفحه ۲۸۳

‌

فهم راه

آیت الله جوادی آملی:

يك وقت است كسی درس می‌خواند، برای اينكه خودش را نشان بدهد، او از همان اول بيراهه رفته است. 

ما دو تا راه، برای اينكه ببينيم فهميديم يا نفهميديم داريم:

يك راه ظاهری دارد كه اگر از ما امتحان گرفتند، يا رساله‌ ای خواستيم بنويسيم، آن اساتيد بپذيرند؛ اين راه ظاهری و دنيايی است و اين به درد دنيا می‌خورد. 

يك راه واقعی و اساسی است،

اگر متواضع‌تر، خاضع‌تر و عابدتر شديم، خدا را شكر ‌كنيم كه فهميديم. اصلاً علم آن است كه آدم را متواضع كند، علم آن است كه آدم را خاضع و عابد كند، اين يك راه خوبی است.

دوری کنید...

وَ اجْتَنِبُوا کُلَّ أَمْر کَسَرَ فِقْرَتَهُمْ، وَ أَوْهَنَ مُنَّتَهُمْ مِنْ تَضَاغُنِ الْقُلُوبِ، وَ تَشَاحُنِ الصُّدُورِ، وَ تَدَابُرِ النُّفُوسِ، وَ تَخَاذُلِ الاَْيْدِي.

«از هر کارى که ستون فقرات آنها (گذشتگان)را در هم شکست و قدرتشان را سست کرد اجتناب کنيد.از کينه هاى درونى، بدخواهى، پشت به هم کردن و دست از يارى هم برداشتن بود»

نهج البلاغه خطبه_192

تاخیر در توبه

رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله:

 

«إِنَّ أَكْثَرَ صِيَاحِ أَهْلِ النَّارِ مِنَ التَّسْوِيفِ.»

 

بیشترین فریاد جهنّمیان از به تأخیر انداختن توبه است.

 

 جامع‌السعادات، جلد۳، صفحه۴۶

 

کلام معصوم

رسول خدا (ص) فرمودند:

 

إنّ مَثَلَ أهلِ بَيتي في اُمّتي كمَثَلِ سَـفينَةِ نُوحٍ في قَومِهِ؛ مَن رَكِبَها نَجا و مَن تَرَكَها غَرِقَ

 

مَثَل اهل بيت من در ميان امّتم، مَثَل كشتى نوح است در ميان قوم او؛ كه هر كس سوار آن شد نجات يافت و هر كه رهايش كرد غرق شد.

 

الاحتجاج ج 1 ص 361

 

دعا کن اما...

ضرب المثل ناب و آموزنده 

 دعا کن، 

اما شترت را هم ببند!

 

تا حالا به این فکر کرده‌ای که چرا دعا کردن

، به‌تنهایی برای رسیدن به خواسته‌هایمان کافی نیست؟

 

این عبارت، 

مفهومی زیبا در دل خود دارد: 

توکل،

 جایگزین تلاش نیست؛

 بلکه همراه آن است.

 

در روایت مشهور این حکایت، 

مردی شترش را بدون بستن رها می‌کند و می‌گوید به خدا توکل کرده است.

 اما پیامبر اسلام (ص) به او می‌آموزد که ابتدا شترش را ببندد و سپس توکل کند.

 

 

خداوند در سورهٔ نجم،

 آیهٔ ۳۹ می‌فرماید:

 

«وَأَنْ لَيْسَ لِلْإِنْسَانِ إِلَّا مَا سَعَىٰ»

 

ترجمه: 

«و اینکه برای انسان، 

جز حاصل تلاش او نیست.»

 

آما نتیجه‌ی اخلاقی 

این ضرب المثل این است خواستم بگم دوست عزیز و بزرگوار 

 

دعا کن،

 امید داشته باش و به خدا توکل کن؛ 

اما سهم خودت را هم در رسیدن به خواسته‌هایت ادا کن.

 برای موفقیت در تحصیل، کار،

 زندگی و حتی رسیدن به آرامش،

 باید در کنار امید،

 قدمی هم برداری.

 

گاهی ما منتظر معجزه‌ایم،

 درحالی‌که نخستین قدم در مسیر آن، 

در دستان خودمان است.

اخلاص

 خالص کردن عمل، فقط برای خدا

 

حکایت اخلاص مرحوم حاج ملاهادی سبزواری

 

نقل است که مرحوم حاج ملاهادی سبزواری رضوان‌الله‌علیه برای عیادت بیماری می‌رفت و عده‌ای نیز همراه ایشان بودند.

 

نزدیک منزل بیمار که رسید، بازگشت و وارد منزل نشد.

 

اطرافیان پرسیدند: «آقا، چرا تا اینجا آمدید و حالا برمی‌گردید؟»

 

ایشان پاسخ داد:

 

«خطوری به قلبم رسید که اگر بیمار مرا ببیند، از من خوشش خواهد آمد و با خود خواهد گفت: سبزواری چه انسان والا و بزرگی است که به عیادت من آمده است! اکنون برمی‌گردم تا زمانی که اخلاص اولیه را بازیابم و این بار تنها برای رضای خدا به عیادت بیمار بروم.»

 

این حکایت، یادآور اهمیت مراقبت از نیت و پرهیز از آمیخته‌شدن اعمال نیک با خودنمایی و جلب توجه مردم است.

 

 منابع حکایت

۱. کتاب «در محضر استاد حسن زاده آملی»، صفحهٔ ۲۳

۲. نشریهٔ «پرتو سخن»، ۲۷ شهریور ۱۳۹۲ 

بهتان

امیرالمؤمنین علیه‌السلام:


    «لاَ قِحَةَ كَالْبُهْتِ.»

 

هیچ بی‌شرمی و وقاحتی چون بهتان‌زدن نیست.

 

غررالحکم، حدیث ۴۴۳۸
‌

داستان تبر

داستان بهایِ تبر ناتراشیده 

 

هیزم‌شکنی قدیمی متوجه شد کارگر جدیدی که استخدام شده، با وجود کارِ کمتر، مزد بیشتری می‌گیرد. با دلخوری نزد صاحب‌کار رفت. پیرمرد گفت: «فردا مسابقه بدهید؛ هر کس درخت بیشتری انداخت، مزدش بیشتر.»

 

هیزم‌شکنِ قدیمی از صبح تا شب با تمام توان تبر زد، اما فقط ۵ درخت انداخت. هیزم‌شکنِ جوان اما با آرامش ۱۰ درخت را انداخته بود

 

اولی با تعجب پرسید: «چطور؟ من حتی یک لحظه هم استراحت نکردم!»

 

جوان پاسخ داد: «راز کار در همین است؛ تو تمام روز تبر زدی، اما من بعد از انداختن هر درخت، ۱۰ دقیقه می‌نشستم و تبرم را تیز می‌کردم. تبرِ تو کند شده بود و می‌خواستی با زورِ بازو جبرانش کنی.» 

 

نتیجه: گاهی در زندگی چنان سرگرمِ دویدن هستیم که فراموش می‌کنیم ابزارِ روح و فکرمان را تیز کنیم✔️

 

مجموع داستان هایی که درس زندگی می دهند•••